CEDADE (Círculo Español de Amigos de Europa)

Η ιστορία του CEDADE (Círculo Español de Amigos de Europa) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια του ισπανικού Κινήματος κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Αν και δεν σημείωσε ποτέ εκλογική επιτυχία, η επιρροή του σε διεθνές επίπεδο ως κέντρο προπαγάνδας ήταν τεράστια.

Το CEDADE ιδρύθηκε στη Βαρκελώνη το 1966, σε μια περίοδο που η δικτατορία του Φρανθίσκο Φράνκο άρχιζε να χαλαρώνει κάποιους ελέγχους, αλλά παρέμενε ασφαλές καταφύγιο για πρώην στελέχη του Άξονα. Ιδρυτικά μέλη ήταν μια ομάδα νεαρών Ισπανών εθνικοσοσιαλιστών, όπως ο Άνχελ Ρικότε, με την υποστήριξη βετεράνων όπως ο Ότο Σκορτσένυ και ο Λεόν Ντεγκρέλ.

Σε αντίθεση με άλλες ισπανικές ακροδεξιές ομάδες (όπως η Φάλαγγα) που εστίαζαν στον καθολικισμό και τον ισπανικό εθνικισμό, το CEDADE υιοθέτησε έναν καθαρό πανευρωπαϊκό εθνικοσοσιαλισμό. Οι βασικοί του πυλώνες ήταν η πίστη στη φυλετική καθαρότητα, ο ιστορικός αναθεωρητισμός και ο αντισιωνισμός.

Ο Ιδρυτής του CEDADE Jordi Mota

Η Χρυσή Εποχή και η Εκδοτική Δραστηριότητα

Τη δεκαετία του '70 και του '80, υπό την ηγεσία του Χόρχε Μότα και αργότερα του Πέδρο Βαρέλα, το CEDADE εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο εθνικοσοσιαλιστικού υλικού στον κόσμο. Το CEDADE δεν έβγαζε απλώς φυλλάδια· είχε δημιουργήσει έναν επαγγελματικό εκδοτικό οίκο, τις Ediciones Wotan, που θεωρούνταν ο πιο ποιοτικός στον χώρο του ΕΣ παγκοσμίως. Μέσω των εκδόσεων Wotan, μετέφραζαν και διένεμαν απαγορευμένα βιβλία σε όλη την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, εκμεταλλευόμενοι την τότε ελαστική ισπανική νομοθεσία περί ελευθερίας του λόγου.

Το κίνημα λειτούργησε ως γέφυρα μεταξύ των παλαιών εθνικοσοσιαλιστών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και των νέων ριζοσπαστικών ομάδων. Διατηρούσε στενές επαφές με προσωπικότητες όπως ο David Duke στις ΗΠΑ, ο Salvador Borrego (Μεξικό, κορυφαίος αναθεωρητής της Λατινικής Αμερικής), ο Povl Riis-Knudsen στην Δανία και εθνικιστικά κόμματα στη Γερμανία και την Αυστρία, καθιστώντας τη Βαρκελώνη "πρωτεύουσα" του ευρωπαϊκού εθνικοσοσιαλισμού.

Βαρκελώνη, έκθεση βιβλίου το 1989

Η Εσωτερική Δομή και η Εξέλιξη

Προκάλυμμα "Wagner": Το κίνημα ξεκίνησε το 1966 με την επίσημη ονομασία "Εταιρεία Φίλων του Ρίχαρντ Βάγκνερ", χρησιμοποιώντας τη λατρεία για τον Γερμανό συνθέτη ως πολιτιστικό προκάλυμμα για να αποφύγει την άμεση στοχοποίηση.

Αρχικά επηρεάστηκε από τον ιταλικό φασισμό, αλλά γρήγορα μετατοπίστηκε προς έναν καθαρόαιμο εθνικοσοσιαλισμό. Σε αντίθεση με άλλα κινήματα της εποχής (όπως το Fuerza Nueva), το CEDADE αυτοπροσδιοριζόταν ως μια ελίτ διανοουμένων που απέφευγε τις οδομαχίες, εστιάζοντας στη μεταπολιτική και την πολιτιστική κυριαρχία.

Στο αποκορύφωμά του το 1985, αριθμούσε περίπου 2.500 μέλη στην Ισπανία, με ισχυρά παραρτήματα στη Μαδρίτη (από το 1973) και τη Βαρκελώνη.

Η οικονομική ευρωστία του CEDADE ήταν αξιοσημείωτη και προερχόταν από τρεις κύριες πηγές:

Πωλήσεις και Συνδρομές: Το δίκτυο διανομής κάλυπτε όλη την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική (κυρίως Αργεντινή και Χιλή). Τα έσοδα από τις πωλήσεις βιβλίων και το περιοδικό CEDADE (που έφτανε τα 5.000 αντίτυπα ανά τεύχος) ήταν η βάση των εσόδων τους.

Δωρεές από Παλαιούς Φίλους: Οι βετεράνοι των SS όπως ο Otto Skorzeny, για παράδειγμα, είχε χτίσει μια περιουσία ως σύμβουλος επιχειρήσεων και θεωρείται ότι διοχέτευε μέρος αυτής στο κίνημα.

Το Δίκτυο "Die Spinne" (Η Αράχνη): Υπάρχουν πληροφορίες από ερευνητές ότι το CEDADE αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου δικτύου που διαχειριζόταν κεφάλαια που είχαν φυγαδευτεί από τη ναζιστική Γερμανία πριν το 1945 για τη συντήρηση του κινήματος στο μέλλον.

Εορτασμός της 5ης Εθνικής Επετείου το 1981 από την νεολαία του CEDADE

Η Σχέση με τους Βετεράνους των SS

Το CEDADE δεν θα είχε αποκτήσει ποτέ τη διεθνή του αίγλη χωρίς την καθοδήγηση των φυγάδων του Γ' Ράιχ που ζούσαν στην Ισπανία υπό την προστασία του Φράνκο:

Léon Degrelle: Ο Βέλγος ηγέτης των Waffen-SS ήταν ο πνευματικός πατέρας της οργάνωσης. Συμμετείχε σε συγκεντρώσεις, έδινε ομιλίες και χρηματοδοτούσε εκδόσεις, θεωρώντας το CEDADE ως τον κληρονόμο της εθνικοσοσιαλιστικής ιδέας στην Ευρώπη. Ζούσε στην Ανδαλουσία με το όνομα José León Ramírez Reina. Το σπίτι του ήταν τόπος προσκυνήματος για τα νεαρά μέλη του CEDADE. Ο Degrelle έδωσε στο κίνημα τον πανευρωπαϊκό του χαρακτήρα. Έπεισε τους Ισπανούς εθνικοσοσιαλιστές ότι δεν πρέπει να μάχονται μόνο για την Ισπανία, αλλά για μια «Νέα Ευρώπη» (Europa Nueva). Πολλά από τα βιβλία του εκδόθηκαν από τις Ediciones Wotan. Το πιο εμβληματικό ήταν το "Carta al Papa" (Επιστολή προς τον Πάπα), όπου αμφισβητούσε το Ολοκαύτωμα, προκαλώντας διεθνή διπλωματικά επεισόδια μεταξύ Ισπανίας και Βατικανού.

Otto Skorzeny: Ο διάσημος καταδρομέας των SS παρείχε οικονομική στήριξη και διασυνδέσεις με το δίκτυο "Spider" (Die Spinne), βοηθώντας το κίνημα να δικτυωθεί με τη Λατινική Αμερική. Χρησιμοποιούσε το γραφείο του στη Μαδρίτη ως κέντρο για το δίκτυο και βοηθούσε πρώην αξιωματικούς να διαφύγουν στη Λατινική Αμερική, ενώ ταυτόχρονα παρείχε στο CEDADE τις επαφές για να εξάγει τις εκδόσεις του σε χώρες όπως η Αργεντινή και η Χιλή. Λόγω των διασυνδέσεών του με τις ισπανικές μυστικές υπηρεσίες και τη CIA (ως πηγή πληροφοριών κατά του κομμουνισμού), ο Skorzeny παρείχε μια «ασυλία» στο CEDADE κατά τα πρώτα του χρόνια.

Klaus Barbie: Υπάρχουν αναφορές για επαφές του CEDADE με τον "Χασάπη της Λυών" κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βολιβία, κυρίως για θέματα διακίνησης προπαγανδιστικού υλικού.

Klaus Georg Barbie: Ο γιος του Klaus Barbie αποκάλυψε η εφημερίδα El País ότι συνεργαζόταν στενά με το CEDADE όσο ζούσε στη Βαρκελώνη (1965-1978).

Το "Palacio de Cristal"

Το CEDADE διοργάνωνε μεγάλες εκδηλώσεις σε ξενοδοχεία της Μαδρίτης (όπως το ιστορικό Hotel Ritz ή το Palacio de Cristal), όπου οι παλαιοί αξιωματικοί των SS εμφανίζονταν δημόσια, φορώντας συχνά τα παράσημά τους, κάτι που ήταν αδιανόητο στην υπόλοιπη Ευρώπη εκείνη την εποχή.

Το πιο διάσημο έγινε το 1974 στη Μαδρίτη, όπου συγκεντρώθηκαν εκπρόσωποι από πάνω από 20 χώρες. Θεσπίστηκε μια κοινή γραμμή για τον ιστορικό αναθεωρητισμό ως το κεντρικό πολιτικό εργαλείο της εποχής.

Ο Skorzeny και ο Degrelle κάθονταν στην πρώτη σειρά, δίνοντας το σύνθημα για τη «μεταλαμπάδευση» της φλόγας στη νέα γενιά. Αυτή η συνύπαρξη παλαιών πολεμιστών και νέων αγωνιστών είναι που έκανε το CEDADE μοναδικό στην ιστορία του Κινήματος.

Από το συνέδριο στη Βαρκελώνη το 1969

Το Πρόσωπο-Κλειδί: Ramón Bau

Ο Ramón Bau υπήρξε ο κορυφαίος ιδεολογικός εγκέφαλος του CEDADE και μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες του EΣ χώρου στην Ισπανία, εκπροσωπώντας την πιο πνευματική και ελίτιστικη πλευρά του κινήματος.

Ενώ ο Pedro Varela επικεντρωνόταν στη δράση και τις πωλήσεις, ο Bau ήταν ο άνθρωπος που διαμόρφωσε τη θεωρητική ταυτότητα της οργάνωσης. Πίστευε ότι ο εθνικοσοσιαλισμός δεν έπρεπε να είναι ένα κίνημα «πεζοδρομίου» ή βίας, αλλά μια πνευματική επανάσταση. Υποστήριζε τη δημιουργία μιας αριστοκρατίας του πνεύματος. Ο Bau πίστευε ότι το κίνημα δεν έπρεπε να απευθύνεται στις μάζες, αλλά να εκπαιδεύει μια μικρή ομάδα πολιτικών στρατιωτών (soldados políticos). Ο Bau ήταν οπαδός της "μεταπολιτικής". Πίστευε ότι το CEDADE έπρεπε να παραμείνει ένα κλειστό κλαμπ διανοουμένων που θα εκπαίδευε την αυριανή ηγεσία. Απεχθανόταν την ιδέα της συμμετοχής σε εκλογές, θεωρώντας ότι η δημοκρατία θα μόλυνε την ιδεολογία τους. Ο Varela, όντας πιο χαρισματικός και επικοινωνιακός, ήθελε να μετατρέψει το CEDADE σε ένα πολιτικό κόμμα με μαζική απήχηση. Ήθελε να βγει στους δρόμους, να κάνει πορείες και να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών, εκμεταλλευόμενος την άνοδο της ακροδεξιάς στην υπόλοιπη Ευρώπη.

 Ήταν υπεύθυνος για τη σύνταξη πολλών θεωρητικών κειμένων και τη μετάφραση έργων ξένων εθνικοσοσιαλιστών, δίνοντας έμφαση στη φυλετική ανθρωπολογία και την κλασική μουσική (ειδικά τον Βάγκνερ).

Ramón Bau

Ο Bau διαφοροποιήθηκε από άλλους ακροδεξιούς της εποχής (όπως τους Φαλαγγίτες) στα εξής σημεία:

Απόρριψη του Καθολικισμού: Αντίθετα με την παραδοσιακή ισπανική δεξιά, ο Bau έβλεπε τον Χριστιανισμό ως εμπόδιο και στρεφόταν προς έναν «ευρωπαϊκό παγανισμό» ή έναν καθαρά κοσμικό φυλετισμό.

Οι διαφωνίες μεταξύ του Ramón Bau και του Pedro Varela δεν ήταν απλώς προσωπικές, αλλά αντιπροσώπευαν δύο διαφορετικές στρατηγικές για το μέλλον του ΕΣ στην Ισπανία. Ο Bau προωθούσε έναν νεο-παγανιστικό και αντι-χριστιανικό προσανατολισμό, επηρεασμένο από τις ρίζες των SS. Ο Varela, αν και εθνικοσοσιαλιστής, αναγνώριζε ότι στην Ισπανία δεν μπορείς να έχεις λαϊκή βάση αν επιτίθεσαι στον Καθολικισμό. Αυτή η ιδεολογική διαφορά δημιούργησε μεγάλο χάσμα μεταξύ των οπαδών τους.

Αυτές οι εσωτερικές τριβές ήταν τελικά η κύρια αιτία που το CEDADE διαλύθηκε το 1993.

Αν και οι δρόμοι τους χώρισαν οριστικά το 1993, υπάρχει ένας αμοιβαίος σεβασμός ως προς το παρελθόν τους. Ο Varela κατέληξε να γίνει το θύμα της «δικαιοσύνης» λόγω της εξωστρέφειάς του, ενώ ο Bau παρέμεινε ο "αθέατος" θεωρητικός που δεν φυλακίστηκε ποτέ για μεγάλο διάστημα, καθώς απέφευγε την άμεση πολιτική δράση. Χρησιμοποιεί μια πολύ προσεκτική, ακαδημαϊκή γλώσσα για να αποφεύγει τις συλλήψεις. Συνεχίζει να εκδίδει βιβλία που εστιάζουν στην ινδοευρωπαϊκή κουλτούρα και την κριτική στον μοντερνισμό.

Όταν η οργάνωση διαλύθηκε, ο Bau ίδρυσε το περιοδικό Bajo la Tiranía και την ομάδα Círculo de Estudios Indoeuropeos (CEI), συνεχίζοντας την παράδοση της διανοητικής κατήχησης.

Δεν τον ενδιέφερε ο στενός ισπανικός εθνικισμός. Όραμά του ήταν μια ενωμένη, λευκή Ευρώπη, βασισμένη στις κοινές ινδοευρωπαϊκές ρίζες.

Η Σχέση με την Ελλάδα και άλλες χώρες

Το CEDADE είχε επαφές και με το ελληνικό κίνημα της περιόδου εκείνης (δεκαετίες '70-'80). Υπήρχε ανταλλαγή υλικού και ιδεολογική επιρροή σε περιοδικά και ομάδες όπως η Χρυσή Αυγή που προσπαθούσαν να προωθήσουν τον εθνικοσοσιαλισμό στην Ελλάδα.

Βοήθησε επίσης στην ίδρυση ή την ενίσχυση οργανώσεων όπως:

Γαλλία (FANE): Η Fédération d'action nationale et européenne αντέγραψε την αισθητική και τη δομή του CEDADE. Οι Γάλλοι εθνικοσοσιαλιστές προμηθεύονταν το θεωρητικό τους υλικό απευθείας από τη Βαρκελώνη.

Αυστρία & Γερμανία (VAPO): Λόγω των αυστηρών νόμων κατά του ΕΣ σε αυτές τις χώρες, το CEDADE λειτουργούσε ως το ασφαλές θησαυροφυλάκιο. Εκτύπωναν το υλικό στην Ισπανία και το διοχέτευαν παράνομα στα γερμανόφωνα κράτη μέσω του δικτύου του Gottfried Küssel.

Πορτογαλία: Το CEDADE είχε άμεση εμπλοκή στη δημιουργία του πορτογαλικού κινήματος Ordem Nova, μεταφέροντας την τεχνογνωσία της προπαγάνδας μετά την πτώση της δικτατορίας του Σαλαζάρ.

Η Σημασία της «Ανοχής» του Φρανκισμού

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι όλα αυτά συνέβαιναν γιατί το καθεστώς του Φράνκο, αν και επίσημα απόμακρο από τον ΕΣ μετά το 1945, έβλεπε στο CEDADE έναν χρήσιμο σύμμαχο κατά του κομμουνισμού. Οι μυστικές υπηρεσίες (SECED) γνώριζαν τα πάντα, αλλά επέτρεπαν τη δράση τους όσο δεν προκαλούσαν εσωτερικά προβλήματα στην Ισπανία.

Η Παρακμή και η Διάλυση (1993)

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του '90 για τρεις λόγους:

Νομική πίεση: Η Ισπανία άρχισε να αυστηροποιεί τους νόμους κατά της ρητορικής μίσους και της άρνησης «γενοκτονιών».

Εσωτερικές έριδες: Υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ της παλιάς φρουράς και των νεότερων που ήθελαν να εμπλακούν πιο ενεργά στην πολιτική.

Οικονομικά προβλήματα: Η διαχείριση του τεράστιου εκδοτικού δικτύου έγινε ασύμφορη.

Εκτός από τη νομική πίεση, η διάλυση ήρθε επειδή ο Pedro Varela ήθελε να μετατρέψει το CEDADE σε καθαρόαιμο πολιτικό κόμμα για να κατέβει σε εκλογές. Η "παλιά φρουρά" όμως (οι βετεράνοι και οι χρηματοδότες) διαφωνούσε, προτιμώντας το κίνημα να παραμείνει ένα κλειστό κλαμπ διανοουμένων και εκδοτικό κέντρο. Αυτή η ρήξη οδήγησε στην αυτοδιάλυση.

Τον Οκτώβριο του 1993, το CEDADE αυτοδιαλύθηκε επίσημα. Πολλά μέλη του προσχώρησαν στο κόμμα Democracia Nacional, ενώ ο Πέδρο Βαρέλα συνέχισε τη δράση του μέσω του βιβλιοπωλείου Librería Europa, το οποίο έκλεισε οριστικά από τις αρχές μετά από μακροχρόνιες δικαστικές διαμάχες.

Το CEDADE δεν υπήρξε ποτέ μαζικό κίνημα στην Ισπανία, αλλά λειτούργησε ως το "πνευματικό και εκδοτικό οπλοστάσιο" του παγκόσμιου ΕΣ για σχεδόν τρεις δεκαετίες.

Οι Δικαστικές Διαμάχες και το Βιβλιοπωλείο "Europa"

Ο τελευταίος ηγέτης του Pedro Varela συνελήφθη στην Αυστρία το 1992 για ναζιστική ομιλία (αθωώθηκε). Μετά τη διάλυση του CEDADE το 1993 μετέφερε τη δράση του στο βιβλιοπωλείο Librería Europa στη Βαρκελώνη. Αυτό οδήγησε σε μια δικαστική "Οδύσσεια" που κράτησε δεκαετίες:

Η πρώτη καταδίκη (1998): Ο Βαρέλα καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση για "δικαιολόγηση γενοκτονίας", στην πρώτη τέτοια απόφαση στην Ισπανία. Ωστόσο, το Συνταγματικό Δικαστήριο αργότερα έκρινε ότι η απλή άρνηση του Ολοκαυτώματος δεν ήταν έγκλημα αν δεν συνοδευόταν από υποκίνηση σε βία.

Οι αλλεπάλληλες επιδρομές (2006 & 2016): Η αστυνομία έκανε εφόδους στο βιβλιοπωλείο, κατάσχοντας χιλιάδες τόμους αναθεωρητικής λογοτεχνίας. Ο Βαρέλα φυλακίστηκε ξανά το 2010.

Το οριστικό κλείσιμο: Μετά από χρόνια πιέσεων από αντιρατσιστικές οργανώσεις και την Εβραϊκή Κοινότητα της Ισπανίας, το βιβλιοπωλείο σφραγίστηκε οριστικά, καθώς οι κατηγορίες πλέον εστίαζαν στην "υποκίνηση μίσους" (hate speech), η οποία καλύπτεται από τον νέο ποινικό κώδικα.

Ο Pedro Varela παραμένει μια εμβληματική φιγούρα για το ευρωπαϊκό Κίνημα.

Pedro Varela