Death has become my friend

"Death has become my friend; it no longer frightens me. Death is a grace from God for those who have suffered too much. Rather than endure such a situation, it is a thousand times better to die." 

— Benito Mussolini

Aage H. Andersen (1892-1968)

Aage H. Andersen (1892-1968) was a famous Danish politician, journalist and publisher. From 1939 until May 1943 he published the newspaper 'Battle Sign' (Kamptegnet), which used many articles and art from the German newspaper Der Stürmer. After the closing of Kamptegnet Andersen became the editor of the newspaper Racial Service (Rastjänsten), from December 1943 to December 1944. Andersen also published a handful of books on the Jews and their schemes for world domination. After the war, on August 19, 1947, the Allies sentenced Andersen to eight years in prison. Being a journalist, author and patriot were his 'crimes', such is the false democracy peddled in this world. 

Newspaper Above: 'Den mørke Middelalder' translates as 'The Dark Middle Ages'.

Newspaper Below: 'Det Staar I Talmud' translates as 'It's in the Talmud - the Jews Criminal Secret'.

Alternative History 2039

Athens by Yukio Mishima

Greece is a place I have long yearned for.

When the airplane crossed the Corinth Canal after flying in from the Ionian Sea, I saw the Greek mountains bathed in the setting sun and the evening clouds glowing like molten gold on Greek armor. I called out the name of Greece — the name that once drove Byron, entangled by a woman, onto the battlefield; the name that nurtured the poetic spirit of the Greek misanthrope Hölderlin; the name that gave courage to the character in Stendhal’s Armance as he stepped onto the final notes of his life’s scale.

From the public bus carrying me from the airport to the city center, I glimpsed through the window the Acropolis of the ancient Greek city lit by the night lamps.

Now I am in Greece. I am drunk with boundless happiness — though my laziness about booking a proper hotel has forced me into a dingy third-rate inn, though inflation makes a meal in a first-class restaurant cost seventy thousand drachmas, though I may be the only Japanese in this town at this hour, and though I know not a word of Greek and cannot even read the shop signs.

I let my pen run freely. Today at last I have seen the Acropolis of the ancient Greek city! I have seen the Parthenon! I have seen the Temple of Zeus! In Paris, strapped for cash, I had almost given up hope of making this journey; these scenes often appeared in my dreams. For that reason, forgive me if I set down my pen for a moment.

The exquisite azure of the sky is indispensable to ruins. Had the columns of the Parthenon been framed instead by the gloomy skies of Northern Europe, the effect would surely have been halved. This effect is so striking that one imagines the blue sky was prepared in advance for these ruins — a cruel, serene azure that seems to have foreseen the temple’s doom at the hands of the Turkish army. This is no idle fancy. Look at the Theater of Dionysus. Here the tragedies of Sophocles and Euripides were performed without cease, and the same blue sky gazed silently upon their struggles unto extinction.

As tragedy, the Temple of Zeus is more beautiful than the Acropolis itself. Only fifteen columns remain at the base. Two of them stand isolated, their centers roughly fifty meters apart from the rest. In contrast, these two sections display a beauty that is not left-right symmetrical. Suddenly it reminded me of the layout of the rock garden at Ryōan-ji.

In Paris my weariness with symmetry was no exaggeration. In architecture, needless to say, but also in politics, literature, music, and drama, the French love of measure and methodological consciousness everywhere vaunts left-right symmetry. The result is Paris’s “excess of measure,” which weighs heavily on the tourist’s spirit.

The “method” of French culture finds its master in Greece. Greece now lies before our eyes, its ruins reclining beneath this cruel blue sky. Moreover, the architect’s method and consciousness have been transformed, deliberately allowing visitors to discover unexpectedly the beauty that belongs to ruins alone.

The asymmetrical beauty of Olympia was by no means produced according to the artist’s conscious intent.

Yet the asymmetry of the Ryōan-ji rock garden is the full realization of the artist’s consciousness. It would be more accurate to call it obstinate intuition than consciousness. Japanese artists never rely on method. The beauty they conceive is not universal but singular. In the fact that its result cannot be altered, it does not differ from Western beauty. Yet the effort that produces such a result is more effective in action than in method. That is to say, stubbornly forging intuition and ceaselessly attempting is everything.

From every action the beauty captured cannot be evaded or abstracted. Japanese beauty is perhaps the most concrete of things.

This posture of ultimate beauty explored by intuition is astonishingly akin to the beauty of ruins. The impression in the artist’s mind is often linked to the creation of beauty and at the same time to destruction. The artist not only creates but also destroys. His creation often arises from a presentiment of annihilation. In sketching some ultimate form of beauty, the completeness depicted is sometimes the completeness that confronts annihilation, sometimes the completeness that imitates destruction in order to contend with it. Thus creation nearly loses form. This is because, when the immortal gods create mortal beings, the bird’s exquisite song finds fulfillment in dying together with the bird’s body. But if the artist, in creating the same song, wishes it to survive the bird’s death, he will not create the bird’s mortal body but will seek to create the invisible immortal bird. This is music; the beauty of music begins with the death of form.

The Greeks believed in the immortality of beauty. They carved the complete beauty of the human body in stone. I do not know whether the Japanese believe in the immortality of beauty. The concrete beauty they contemplate, like the body, has its day of perishing, and so they often imitate the empty, silent image of death. The asymmetrical beauty of the rock garden evokes the immortality of death itself.

What kind of beauty is the beauty of the Olympia ruins? I fear that the beauty of ruins and broken walls is founded upon the method of complete left-right symmetry according to the overall structure. The missing portion of the composition in the broken walls allows us easily to glimpse it. Whether the Parthenon or the Erechtheion, when we imagine the lost parts, it is not by intuition but by inference. The joy of that imagination is less the poetry of fancy than the intoxication of intellect. Seeing all this, our emotion is that felt upon beholding the skeletal form of universal matter.

Moreover, one might consider that the emotion given by ruins surpasses that of seeing them in their original form not merely for this reason. The method of beauty conceived by the Greeks is to reweave life, to recompose nature. Valéry too once said: “Order is a great anti-natural plan.” The ruins have accidentally liberated the immortal beauty conceived by the Greeks from the Greeks’ own bonds.

In every part of the Acropolis we feel the Greek mountains — Mount Lycabettus to the east, Mount Parnassus to the north, and the island of Salamis in the Saronic Gulf before us — riding the violent Greek wind that beats against my cheeks and whistles in my ears. Their wings are born from the broken parts of the ruins, while the surviving ruins are stone. Precisely because of what has been lost, people have gained wings and can soar from there.

From the Acropolis’s azure sky we see life freed from its bonds, the immortal and invisible bodies of the gods spreading their wings in flight. In the gaps between the marble blocks we see scarlet poppies blazing open and wild wheat-ears swaying in the wind. The little temple of Nike has no wings, yet this is no accident: the wooden Nike without wings has long since vanished — meaning she has already obtained her wings.

Not only the Acropolis — even the column group of the Temple of Zeus, those mournful columns standing upright, made me feel as if I were seeing Prometheus freed from his bonds. This is not a high platform, yet because of the low grass around the ruins the marble of the temple appears even more vivid, brimming with life.

Temple of Olympian Zeus (Olympieion)

Today I am still sunk in endless intoxication, as though seduced by Dionysus. In the morning I spent two hours on the marble seats of the Theater of Dionysus. In the afternoon, for one more hour, I wandered the grass, lost in contemplation of the column group of the Temple of Zeus.

Today again the sky is exquisitely blue, the wind exquisite, the sunlight fierce. Yes, the Greek sun exceeds mildness; it is too naked, too strong. From the bottom of my heart I love this sunlight and this wind. I dislike Paris; I do not like the Impressionists. It is because of that mild and moderate sunlight.

Of course one could say this is subtropical sunlight. On the outer wall of the Acropolis there is already a luxuriant growth of cactus. At this moment, as spectator to the pines, cypresses, cacti, and yellow gramineous plants, I am gazing down from the higher seats of the empty Theater of Dionysus upon the vacant stage.

The swallows that Anacreon once sang of dart past, casting their shadows on the semicircular stage. The little birds flutter their white breasts, flying back and forth above the Theater of Dionysus and the orchestra. Every little hut is at rest; the swallows cry impatiently and wheel about.

Seated in the priest’s chair of Dionysus, I heard the insects chirping. Earlier a Greek boy of twelve or thirteen had clung to my side and refused to leave — whether he wanted money or the English cigarette I was smoking, or perhaps wished to teach me the ancient Greek love of boys, I do not know. If it was the last, I already knew it.

The Greeks believed in the external world; that is a great thought. Before Christianity invented “spirit,” human beings lived proudly without any such thing. The inner world the Greeks conceived always maintained left-right symmetry with the outer world. In Greek drama there is not the slightest trace of the spiritual things Christianity considered. One may see this as the repeated lesson that an excess of inwardness inevitably invites revenge. We cannot separate the performance of Greek drama from the Olympic Games. Beneath this strong and dazzling sunlight, contemplating the muscular pantheistic equilibrium of athletes — constantly leaping yet still, constantly destroying yet preserved — I felt happiness.

In the Theater of Dionysus only the squatting statue of Dionysus as ornament remains, together with the reliefs around it. Behind the theater we see stones piled like a quarry; fragments of draped garments, broken columns, and scraps of naked bodies lie scattered everywhere, as though a tragedy had just occurred.

Stage relief from the Theatre of Dionysus.

I moved from seat to seat, spending time equal to the performance of a tragedy. From the priest’s seat, the people’s seats, or any other seat, one could hear the lines of Greek drama clearly through the mask and see the actor’s body clearly change with its sharp shadow. Just then a British naval officer with a camera appeared on the semicircular stage, so one could easily measure the scale of the theater and the actor’s height by eye.

To revisit Olympia I walked for a while along the wide promenade of the Acropolis. My necktie flapped against my shoulder; an old gentleman passed by, his white hair tousled by the wind.

While viewing the Temple of Zeus I discovered another perfect spot. It lay on the grass between the thirteen columns and the two central ones. I sat down there, gazing at the thirteen columns as though at a marching column of troops.

Thus the central six, the four on the right, and the three on the left formed separate groups, neatly dividing the sky seen through the temple into two. Yet the central six had greater weight; the four on the right and the three on the left pressed toward the center with an unbalanced, slightly inferior sense of mass. The foremost central column led the five behind it, appearing austere and noble.

In the pictures framed by the temple’s left and right sides, with the distant Greek village as background, two or three cypresses stood. The sky visible through the temple was cut horizontally, about three-quarters of the way down from the horizon, by a gentle brown mountain range winding past the columns. In the upper quarter of that space overflowed an incomparably beautiful azure sky.

From this spot the temple was simply a poem.

I gazed at the temple for more than an hour. I rose at exactly the right moment — just then the tour bus arrived. The poetic domain I had occupied until that moment was taken over by noisy sightseers, invaded en masse.

Watching their figures, I felt an even deeper melancholy. Because I had no better choice, tomorrow I too would become one of the passengers on that tour bus, heading for Delphi.

Excerpt from The Cup of Apollo (アポロの杯), 1952

Christianity contradicts the Fundamental Heroic Attitude of our Race

“Who is there among us who does not, deep in his heart, provided he can still think with his blood, have a profound, strangely haunting sense of shame, when, walking through the countryside, before the panorama perhaps of snow-covered Alpine mountain tops or in the midst of a somber Westphalian heath, comes across an image of the crucified Jesus? The Gods of our ancestors looked different; they were men, and each had a weapon in his hand, symbolizing the attitude to life that is inherent in our race: that of action, that of a man’s responsibility to himself. How different the pale crucified one, expressing — by his decided look of suffering, humility and extreme surrender — qualities which contradict the fundamental heroic attitude of our race.”

- SS-Obergruppenführer und General der Polizei Reinhard Heydrich

Waralda: The Deity of the SS Mysticism

Who was Himmler’s God? Hhis name was « Waralda » The Ancient One

While names like Odin and Thor dominate the landscape of Norse mythology, the name Waralda occupies a much darker and more controversial niche. Emerging not from ancient sagas, but from a disputed 19th-century manuscript, Waralda became a cornerstone for Heinrich Himmler’s attempt to reconstruct a pure Germanic faith.

The Origin: The Oera Linda Book

Waralda first appeared in the Oera Linda Book, a manuscript discovered in 1867. The text claimed to be a history of the Frisian people dating back thousands of years, describing an ancient, egalitarian, and highly advanced Nordic civilization.

In this text, Waralda is not a thunder-wielding god like those of the Eddas. Instead, he is the All-Spirit or the Ancient One — a pantheistic, supreme life force that governs the universe and the laws of nature. By the early 20th century, most scholars had dismissed the book as a clever hoax, but for German völkisch nationalists, it was treated as a lost scripture.

Himmler and the Quest for a Germanic Vatican

Heinrich Himmler was deeply dissatisfied with Christianity, which he viewed as an alien, jewish imposition on the German people. He sought a spiritual framework that would justify the racial hierarchy of the Third Reich.

When Herman Wirth, a co-founder of the Ahnenerbe (the SS Ancestral Heritage office), championed the Oera Linda Book in the early 1930s, Himmler became an ardent believer. To Himmler, Waralda represented a primordial monotheism —proof that Germans had a sophisticated spiritual understanding long before the arrival of Roman missionaries.

Waralda’s Role within the SS

The concept of Waralda was integrated into the ideological training of the SS in several ways:

The Gottgläubig Concept: Himmler encouraged SS men to leave traditional churches and identify as Gottgläubig (Believers in God). This God was often framed through the lens of Waralda—not a personal deity to whom one prays for mercy, but a cold, cosmic force of nature and destiny that favored the Aryan race.

Wewelsburg Castle: At the SS ideological center in Wewelsburg, the symbolism of an ancient, pre-Christian Germanic past was everywhere. Waralda was seen as the spiritual source from which the Blood and Soil of the German people drew its strength.

The Ahnenerbe’s Mission: Despite heavy criticism from other NS officials (including Alfred Rosenberg, who suspected the Oera Linda Book was a fraud), Himmler used the Ahnenerbe to fund research attempting to prove the book’s—and Waralda’s—historical authenticity.

"We believe in a God Almighty who stands above us; he has created the Earth, the Fatherland, and the Volk, and he has sent us the Führer. Any human being who does not believe in God should be considered arrogant, megalomaniacal, and stupid and thus not suited for the SS" 

- Heinrich Himmler

Genetic Continuity of the Greeks: Tracing DNA Through the Millennia

Minoans and Myceneans share DNA with modern Greeks. Credit: Public Domain

By analyzing ancient and modern DNA, scientists are uncovering the complex genetic origins of the Greek people, revealing a rich ancestral mosaic shaped over millennia.

Archaeological sites such as the Franchthi Cave on the Argolid peninsula have provided evidence of continuous human occupation from around 38,000 BC to 3000 BC. These early hunter-gatherers left behind stone tools, ornaments, and skeletal remains that offer glimpses into their lives. Genetic studies, although limited due to the degradation of ancient DNA, suggest that these Paleolithic inhabitants carried mitochondrial DNA haplogroups, such as U5 and K, among the oldest in Europe.

Y-chromosome haplogroup I, particularly subclades I2a and I2c, is associated with Paleolithic European males and is found among modern Greeks, indicating a paternal lineage continuity. As the last ice age waned, the Mesolithic period saw populations adapting to new environments. Sites like the Theopetra Cave in Thessaly revealed transitional lifestyles between hunting and gathering and the advent of agriculture.

DNA of Neolithic Greeks

Around 7,000 BC, the Neolithic revolution reached Greece, marking a significant shift as farming communities from Anatolia migrated into the region. This migration introduced new technologies, domesticated animals, and plant cultivation, fundamentally altering the socioeconomic fabric. Archaeological evidence from sites such as Sesklo and Dimini in Thessaly showcases sophisticated settlement structures and artistry.

Greek Dimini neolithic site in Thessaly. Credit: Heatheronhertravels.com. CC BY-NC 2.0/flickr

Genetic analyses led by Professor Joachim Berger of Johannes Gutenberg University, Mainz have shown that these Neolithic farmers carried mtDNA haplogroups H, J, T, and N1a. Y-chromosome haplogroups G2a and J2 were prevalent among these populations. Modern Greeks exhibit high frequencies of these haplogroups, reflecting a substantial genetic legacy from Neolithic migrants.

What about the Minoans?

By around 2,600 BC, the Minoan civilization emerged on the island of Crete, representing Europe’s first advanced society. Known for their elaborate palaces, such as Knossos, and the undeciphered Linear A script, the Minoans were a sophisticated maritime culture. Sir Arthur Evans’ early 20th century excavations brought this civilization to light, but questions surrounding their origins persisted.

A groundbreaking genetic study in 2017, led by Dr. George Stamatoyannopoulos, and published in Nature Communications, analyzed ancient DNA from Minoan skeletal remains.

The study found that the Minoans were genetically similar to Neolithic populations from Western and Northern Europe, particularly Sardinia and Iberia. They predominantly carried mtDNA haplogroups H, T, K, and X. Y-chromosome haplogroups J2 and G2a were also identified, consistent with Neolithic lineages.

The enduring legacy of Minoan culture. Credit: Public Domain

This genetic evidence suggests that the Minoans descended from the Neolithic settlers without significant admixture from North African or Near Eastern populations.

The findings challenged earlier theories proposing that the Minoans had origins in Egypt or the Levant, reinforcing the idea of a long-standing genetic continuity on Crete. On the Greek mainland, the Mycenaean civilization flourished from around 1600 BC to 1100 BC.

Mycenaeans shared about 75 percent of their ancestry with Minoans

Known for their monumental architecture, Linear B-script, an early form of Greek, and as the backdrop of Homer’s epics, the Mycenaeans were instrumental in shaping Greek identity.

In a seminal study published in Nature in 2017, geneticist Dr. Joseph Lazaridis and his team from Harvard Medical School analyzed whole genome sequences from Mycenaean individuals. Research revealed that the Mycenaeans shared about 75 percent of their ancestry with Minoans but also had additional ancestry, about 10 percent to 20 percent, from Eastern European and Siberian hunter-gatherers.

This steppe-related ancestry is associated with Y-chromosome haplogroups R1b and R1a, linked to the spread of Indo-European languages. The presence of these haplogroups among the Mycenaeans supports the theory that proto-Greek speakers arrived via migrations from the Eurasian steppe. Dr. David Reich‘s research has emphasized the impact of these Bronze Age migrations on the genetic landscape of Europe.

Greek DNA continuity following the late Bronze Age collapse

The introduction of Indo-European languages and associated genetic markers into Greece during this period represents a significant demographic and cultural shift. Around 1200 BC, the Eastern Mediterranean experienced the late Bronze Age collapse, leading to the decline of the Mycenaean civilization. Factors such as natural disasters, economic instability, internal conflicts, and invasions by the enigmatic Sea Peoples have been proposed to explain this upheaval.

Despite the societal collapse, genetic studies suggest a remarkable degree of population continuity in Greece. Research by Dr. Eirini Skourtanioti, published in Cell in 2020, analyzed genomes from individuals spanning the Bronze Age to the Iron Age. The findings indicated that the primary genetic makeup remained consistent.

This continuity suggests that while political and cultural structures were disrupted, the underlying population remained largely stable. The genetic resilience hints at the adaptability of communities during periods of crisis and their ability to maintain demographic cohesion. The transition from the Bronze Age to the Iron Age in Greece at around 1100 BC is associated with significant cultural transitions.

Ancient historians such as Herodotus and Thucydides wrote about the Dorian invasion, a theoretical migration of Dorian Greeks from the north, leading to the displacement of earlier populations.

The Dorian invasion of Greece was not a significant genetic event. Credit: Grant Mitchell, CC BY SA 2.0 Wikimedia Commons

Modern genetic evidence, however, provides little support for a large-scale invasion or population replacement during this period. Studies have not identified a substantial influx of new paternal lineages corresponding to the alleged Dorian migration.

Y-chromosome haplogroups associated with northern populations, such as I1 and certain subclades of R1a, are present in Greece, but at low frequencies.

Archaeologist Dr. John Bintliff suggests that the concept of the Dorian invasion may be more reflective of cultural diffusion, internal migrations, or mythologized history rather than a significant genetic event. The continuity of genetic markers from the Bronze Age into the Iron Age supports a narrative of gradual cultural transformation rather than abrupt demographic change.

Greek DNA continuity in the Archaic and Classical period

The Archaic 800-500 BC and Classical 500-323 BC periods represent the zenith of Greek cultural development. This era witnessed the rise of city-states like Athens and Sparta, the establishment of democratic institutions, and advancements in philosophy, arts, and sciences, with figures like Socrates, Plato, and Aristotle.

Genetic analyses of remains from these periods, such as those conducted by Dr. Christina Papageorgopoulou, indicate a continuation of earlier genetic profiles.

Y-chromosome haplogroups J2a, EV13, G2a, and R1b remained prevalent, reflecting continuity from Neolithic and Bronze Age populations. Mitochondrial haplogroups H, T, U, K, and J continued to dominate. The expansion of Greek colonies across the Mediterranean from the Black Sea to the Iberian Peninsula facilitated cultural exchange and some gene flow.

Image of Athens, Greece and the Parthenon. Credit: Greek Reporter

Genetic influence from the East and West on the Greek DNA was limited

Genetic studies of ancient colonial sites reveal similarities with mainland Greek populations, suggesting movement of people alongside the Hellenic culture. However, the primary genetic structure within Greece remained stable during this period of outward expansion. The conquests of Alexander the Great in the 4th century BC established an empire that stretched from Greece to Egypt and into Asia, ushering in the Hellenistic period.

This era was characterized by the fusion of Greek and Eastern cultures, leading to significant developments in art, science, and philosophy. In terms of genetic impact on Greece itself, studies suggest that while there was increased interaction with diverse populations, the genetic influence from the East into the Greek mainland was limited. Mitochondrial DNA analyses show minor Near Eastern influence, with haplogroups like HV and U7 appearing at low frequencies.

Research led by Dr. Claudio Ottoni indicates that the genetic makeup of the Greek population during the Hellenistic period remained largely consistent with previous eras. The cultural exchanges and cosmopolitan centers like Alexandria facilitated intellectual and commercial interactions more than significant demographic changes within Greece. Greece became a part of the Roman Republic in 146 BC, later transitioning into the Roman Empire.

The integration brought about administrative changes and enhanced connectivity across Europe and the Mediterranean through roads and sea routes. Genetic studies from Roman-era Greece, such as those by Dr. Ron Pinhasi, have identified increased genetic diversity in urban centers. Western European mitochondrial haplogroups, including H1 and H3, appear more frequently in ancient DNA samples.

Y-chromosome haplogroups R1BL11, common in Western Europe, also show a minor presence. These findings suggest some genetic input from Roman settlers, soldiers, and slaves, contributing to the cosmopolitan nature of cities like Athens and Corinth. However, the overall genetic impact was modest, and the predominant genetic lineages continue to reflect the established Neolithic and Bronze Age ancestry.

Byzantium and the Greek DNA

Mosaic panel located at the southwestern entrance of the Hagia Sophia basilica (Istanbul), depicting the emperor Constantine I holding a model of the city of Constantinople (right), the emperor Justinian I holding a model of Hagia Sophia (left), and the Virgin Mary holding the Child Christ on her lap, 10th century AD. Credit: Carole Raddato World History Encyclopedia, CC BY-NC SA 4.0.

Following the division of the Roman Empire, the Eastern Roman Byzantine Empire, with its capital at Constantinople, preserved Greek language, culture, and Orthodox Christianity. The Byzantine period was marked by fluctuations in territorial control, religious developments, and artistic achievements like the Hagia Sophia.

Genetic continuity during this era is evident in studies of skeletal remains from Byzantine cemeteries, such as those conducted at ancient Messina.

Despite invasions by Persians, Arabs, and later the Crusaders, the genetic makeup of the Greek population remained remarkably stable. This continuity underscores the resilience of the population and the capacity of the Byzantine society to absorb influences while maintaining its core identity. Between the 6th and 8th centuries AD, Slavic tribes migrated and settled into regions that now include parts of Greece.

The extent of their genetic influence on the Greek population has been a subject of scholarly debate. Genetic studies led by Dr. Pavao Rudan have shown that Y-chromosome haplogroup I2A1B associated with Slavic populations increased in frequency in northern Greece. However, the overall presence of Slavic genetic markers remains moderate.

Mitochondrial haplogroups characteristic of Slavic populations, such as H5, are present but not predominant.

Did the Ottoman conquest change the Greeks’ DNA?

Image of Athens during Ottoman rule. Credit: Public Domain

The Ottoman Empire’s conquest of Greece in the 15th century introduced new cultural dynamics and administrative structures. The Ottoman period lasted into the early 19th century, during which Greece was part of a vast multi-ethnic empire. Genetic studies show that Ottoman rule had a minimal impact on the genetic makeup of the Greek population.

Research by Dr. Chris Tyler-Smith identified small percentages of 2 percent to 5 percent of Central Asian genetic ancestry in modern Greeks, reflecting limited gene flow from Ottoman Turks. Y-chromosome haplogroups, such as J2B and haplogroup Q, associated with Anatolian and Central Asian populations, appear at low frequencies.

Mitochondrial DNA haplogroups remained largely consistent with previous periods, indicating minimal maternal genetic influence from the Ottomans. The Greek War of Independence in the early 19th century led to the establishment of the modern Greek state. Since then, Greece has undergone significant political, social, and economic transformations.

Contemporary research has analyzed Y-chromosome and mitochondrial DNA markers across various Greek regions. Autosomal DNA studies show that Greeks cluster closely with Southern Europeans, particularly Italians and Balkan populations, reflecting shared ancestry and historical connections. The genetic makeup of modern Greeks thus encapsulates the cumulative effects of ancient migrations, cultural exchanges, and population continuity.

How about the islanders of Greece?

The numerous islands of Greece, each with its unique history, offer valuable insights into regional genetic variations. The largest Greek island, Crete, has been a focal point of genetic research due to its Minoan heritage. Studies have shown high frequencies of Y-chromosome haplogroup J2A1D and mitochondrial haplogroup T2E among Cretans.

The isolation of the island has helped preserve genetic traits unique to its inhabitants, reflecting continuity from ancient times. Cypriots share genetic affinities with Greeks, carrying similar Y-chromosome haplogroups J2A and EV13. Mitochondrial DNA studies indicate shared maternal lineages, reflecting historical connections and migrations between the island and Greek mainland.

The Cyclades, Dodecanese, and Ionian Islands exhibit genetic profiles consistent with the mainland but with local variations due to historical interactions with neighboring regions, including trade and occasional invasions. These islands serve as microcosms for studying the effects of isolation and external influences on genetic diversity. Throughout history, various misconceptions about the genetic origins of the Greeks have emerged, often influenced by nationalist narratives or misunderstandings of genetic data.

Minimal Sub-Saharan African DNA

Some theories have suggested substantial Sub-Saharan African ancestry in Greeks. However, genetic studies consistently show minimal Sub-Saharan African genetic components, typically less than 1 percent, which is common in Mediterranean populations due to historical trade and contact. Similarly, there is no significant East Asian genetic influence in the Greek population.

The genetic makeup aligns closely with European and Near Eastern populations, reflecting the historical migrations and interactions documented in archaeological and historical records. The primary genetic markers reflect Mediterranean and Balkan origins, and there is no evidence of a substantial genetic influx from Northern Europe.

While genetics provides valuable insights into ancestry, it does not define cultural or national identity. Greek identity is a complex tapestry woven from language, religion, traditions, and shared history. Throughout the millennia, Greece has absorbed and integrated various influences while maintaining a distinct cultural identity.

The concept of Hellenism transcends genetic lineage, embracing a shared cultural heritage that has been shaped by geography, historical experiences, and collective memory.

Anthropologist Professor Michael Herzfeld highlights that identity is a dynamic construct, shaped by social and cultural factors rather than solely by genetic ancestry. The resilience of Greek culture, despite numerous invasions and occupations, underscores the strength of these non-genetic elements in defining identity.

The article is based on the groundbreaking research of Evo Inception

Greek Reporter

CEDADE (Círculo Español de Amigos de Europa)

Η ιστορία του CEDADE (Círculo Español de Amigos de Europa) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια του ισπανικού Κινήματος κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Αν και δεν σημείωσε ποτέ εκλογική επιτυχία, η επιρροή του σε διεθνές επίπεδο ως κέντρο προπαγάνδας ήταν τεράστια.

Το CEDADE ιδρύθηκε στη Βαρκελώνη το 1966, σε μια περίοδο που η δικτατορία του Φρανθίσκο Φράνκο άρχιζε να χαλαρώνει κάποιους ελέγχους, αλλά παρέμενε ασφαλές καταφύγιο για πρώην στελέχη του Άξονα. Ιδρυτικά μέλη ήταν μια ομάδα νεαρών Ισπανών εθνικοσοσιαλιστών, όπως ο Άνχελ Ρικότε, με την υποστήριξη βετεράνων όπως ο Ότο Σκορτσένυ και ο Λεόν Ντεγκρέλ.

Σε αντίθεση με άλλες ισπανικές ακροδεξιές ομάδες (όπως η Φάλαγγα) που εστίαζαν στον καθολικισμό και τον ισπανικό εθνικισμό, το CEDADE υιοθέτησε έναν καθαρό πανευρωπαϊκό εθνικοσοσιαλισμό. Οι βασικοί του πυλώνες ήταν η πίστη στη φυλετική καθαρότητα, ο ιστορικός αναθεωρητισμός και ο αντισιωνισμός.

Ο Ιδρυτής του CEDADE Jordi Mota

Η Χρυσή Εποχή και η Εκδοτική Δραστηριότητα

Τη δεκαετία του '70 και του '80, υπό την ηγεσία του Χόρχε Μότα και αργότερα του Πέδρο Βαρέλα, το CEDADE εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο εθνικοσοσιαλιστικού υλικού στον κόσμο. Το CEDADE δεν έβγαζε απλώς φυλλάδια· είχε δημιουργήσει έναν επαγγελματικό εκδοτικό οίκο, τις Ediciones Wotan, που θεωρούνταν ο πιο ποιοτικός στον χώρο του ΕΣ παγκοσμίως. Μέσω των εκδόσεων Wotan, μετέφραζαν και διένεμαν απαγορευμένα βιβλία σε όλη την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, εκμεταλλευόμενοι την τότε ελαστική ισπανική νομοθεσία περί ελευθερίας του λόγου.

Το κίνημα λειτούργησε ως γέφυρα μεταξύ των παλαιών εθνικοσοσιαλιστών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και των νέων ριζοσπαστικών ομάδων. Διατηρούσε στενές επαφές με προσωπικότητες όπως ο David Duke στις ΗΠΑ, ο Salvador Borrego (Μεξικό, κορυφαίος αναθεωρητής της Λατινικής Αμερικής), ο Povl Riis-Knudsen στην Δανία και εθνικιστικά κόμματα στη Γερμανία και την Αυστρία, καθιστώντας τη Βαρκελώνη "πρωτεύουσα" του ευρωπαϊκού εθνικοσοσιαλισμού.

Βαρκελώνη, έκθεση βιβλίου το 1989

Η Εσωτερική Δομή και η Εξέλιξη

Προκάλυμμα "Wagner": Το κίνημα ξεκίνησε το 1966 με την επίσημη ονομασία "Εταιρεία Φίλων του Ρίχαρντ Βάγκνερ", χρησιμοποιώντας τη λατρεία για τον Γερμανό συνθέτη ως πολιτιστικό προκάλυμμα για να αποφύγει την άμεση στοχοποίηση.

Αρχικά επηρεάστηκε από τον ιταλικό φασισμό, αλλά γρήγορα μετατοπίστηκε προς έναν καθαρόαιμο εθνικοσοσιαλισμό. Σε αντίθεση με άλλα κινήματα της εποχής (όπως το Fuerza Nueva), το CEDADE αυτοπροσδιοριζόταν ως μια ελίτ διανοουμένων που απέφευγε τις οδομαχίες, εστιάζοντας στη μεταπολιτική και την πολιτιστική κυριαρχία.

Στο αποκορύφωμά του το 1985, αριθμούσε περίπου 2.500 μέλη στην Ισπανία, με ισχυρά παραρτήματα στη Μαδρίτη (από το 1973) και τη Βαρκελώνη.

Η οικονομική ευρωστία του CEDADE ήταν αξιοσημείωτη και προερχόταν από τρεις κύριες πηγές:

Πωλήσεις και Συνδρομές: Το δίκτυο διανομής κάλυπτε όλη την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική (κυρίως Αργεντινή και Χιλή). Τα έσοδα από τις πωλήσεις βιβλίων και το περιοδικό CEDADE (που έφτανε τα 5.000 αντίτυπα ανά τεύχος) ήταν η βάση των εσόδων τους.

Δωρεές από Παλαιούς Φίλους: Οι βετεράνοι των SS όπως ο Otto Skorzeny, για παράδειγμα, είχε χτίσει μια περιουσία ως σύμβουλος επιχειρήσεων και θεωρείται ότι διοχέτευε μέρος αυτής στο κίνημα.

Το Δίκτυο "Die Spinne" (Η Αράχνη): Υπάρχουν πληροφορίες από ερευνητές ότι το CEDADE αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου δικτύου που διαχειριζόταν κεφάλαια που είχαν φυγαδευτεί από τη ναζιστική Γερμανία πριν το 1945 για τη συντήρηση του κινήματος στο μέλλον.

Εορτασμός της 5ης Εθνικής Επετείου το 1981 από την νεολαία του CEDADE

Η Σχέση με τους Βετεράνους των SS

Το CEDADE δεν θα είχε αποκτήσει ποτέ τη διεθνή του αίγλη χωρίς την καθοδήγηση των φυγάδων του Γ' Ράιχ που ζούσαν στην Ισπανία υπό την προστασία του Φράνκο:

Léon Degrelle: Ο Βέλγος ηγέτης των Waffen-SS ήταν ο πνευματικός πατέρας της οργάνωσης. Συμμετείχε σε συγκεντρώσεις, έδινε ομιλίες και χρηματοδοτούσε εκδόσεις, θεωρώντας το CEDADE ως τον κληρονόμο της εθνικοσοσιαλιστικής ιδέας στην Ευρώπη. Ζούσε στην Ανδαλουσία με το όνομα José León Ramírez Reina. Το σπίτι του ήταν τόπος προσκυνήματος για τα νεαρά μέλη του CEDADE. Ο Degrelle έδωσε στο κίνημα τον πανευρωπαϊκό του χαρακτήρα. Έπεισε τους Ισπανούς εθνικοσοσιαλιστές ότι δεν πρέπει να μάχονται μόνο για την Ισπανία, αλλά για μια «Νέα Ευρώπη» (Europa Nueva). Πολλά από τα βιβλία του εκδόθηκαν από τις Ediciones Wotan. Το πιο εμβληματικό ήταν το "Carta al Papa" (Επιστολή προς τον Πάπα), όπου αμφισβητούσε το Ολοκαύτωμα, προκαλώντας διεθνή διπλωματικά επεισόδια μεταξύ Ισπανίας και Βατικανού.

Otto Skorzeny: Ο διάσημος καταδρομέας των SS παρείχε οικονομική στήριξη και διασυνδέσεις με το δίκτυο "Spider" (Die Spinne), βοηθώντας το κίνημα να δικτυωθεί με τη Λατινική Αμερική. Χρησιμοποιούσε το γραφείο του στη Μαδρίτη ως κέντρο για το δίκτυο και βοηθούσε πρώην αξιωματικούς να διαφύγουν στη Λατινική Αμερική, ενώ ταυτόχρονα παρείχε στο CEDADE τις επαφές για να εξάγει τις εκδόσεις του σε χώρες όπως η Αργεντινή και η Χιλή. Λόγω των διασυνδέσεών του με τις ισπανικές μυστικές υπηρεσίες και τη CIA (ως πηγή πληροφοριών κατά του κομμουνισμού), ο Skorzeny παρείχε μια «ασυλία» στο CEDADE κατά τα πρώτα του χρόνια.

Klaus Barbie: Υπάρχουν αναφορές για επαφές του CEDADE με τον "Χασάπη της Λυών" κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βολιβία, κυρίως για θέματα διακίνησης προπαγανδιστικού υλικού.

Klaus Georg Barbie: Ο γιος του Klaus Barbie αποκάλυψε η εφημερίδα El País ότι συνεργαζόταν στενά με το CEDADE όσο ζούσε στη Βαρκελώνη (1965-1978).

Το "Palacio de Cristal"

Το CEDADE διοργάνωνε μεγάλες εκδηλώσεις σε ξενοδοχεία της Μαδρίτης (όπως το ιστορικό Hotel Ritz ή το Palacio de Cristal), όπου οι παλαιοί αξιωματικοί των SS εμφανίζονταν δημόσια, φορώντας συχνά τα παράσημά τους, κάτι που ήταν αδιανόητο στην υπόλοιπη Ευρώπη εκείνη την εποχή.

Το πιο διάσημο έγινε το 1974 στη Μαδρίτη, όπου συγκεντρώθηκαν εκπρόσωποι από πάνω από 20 χώρες. Θεσπίστηκε μια κοινή γραμμή για τον ιστορικό αναθεωρητισμό ως το κεντρικό πολιτικό εργαλείο της εποχής.

Ο Skorzeny και ο Degrelle κάθονταν στην πρώτη σειρά, δίνοντας το σύνθημα για τη «μεταλαμπάδευση» της φλόγας στη νέα γενιά. Αυτή η συνύπαρξη παλαιών πολεμιστών και νέων αγωνιστών είναι που έκανε το CEDADE μοναδικό στην ιστορία του Κινήματος.

Από το συνέδριο στη Βαρκελώνη το 1969

Το Πρόσωπο-Κλειδί: Ramón Bau

Ο Ramón Bau υπήρξε ο κορυφαίος ιδεολογικός εγκέφαλος του CEDADE και μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες του EΣ χώρου στην Ισπανία, εκπροσωπώντας την πιο πνευματική και ελίτιστικη πλευρά του κινήματος.

Ενώ ο Pedro Varela επικεντρωνόταν στη δράση και τις πωλήσεις, ο Bau ήταν ο άνθρωπος που διαμόρφωσε τη θεωρητική ταυτότητα της οργάνωσης. Πίστευε ότι ο εθνικοσοσιαλισμός δεν έπρεπε να είναι ένα κίνημα «πεζοδρομίου» ή βίας, αλλά μια πνευματική επανάσταση. Υποστήριζε τη δημιουργία μιας αριστοκρατίας του πνεύματος. Ο Bau πίστευε ότι το κίνημα δεν έπρεπε να απευθύνεται στις μάζες, αλλά να εκπαιδεύει μια μικρή ομάδα πολιτικών στρατιωτών (soldados políticos). Ο Bau ήταν οπαδός της "μεταπολιτικής". Πίστευε ότι το CEDADE έπρεπε να παραμείνει ένα κλειστό κλαμπ διανοουμένων που θα εκπαίδευε την αυριανή ηγεσία. Απεχθανόταν την ιδέα της συμμετοχής σε εκλογές, θεωρώντας ότι η δημοκρατία θα μόλυνε την ιδεολογία τους. Ο Varela, όντας πιο χαρισματικός και επικοινωνιακός, ήθελε να μετατρέψει το CEDADE σε ένα πολιτικό κόμμα με μαζική απήχηση. Ήθελε να βγει στους δρόμους, να κάνει πορείες και να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών, εκμεταλλευόμενος την άνοδο της ακροδεξιάς στην υπόλοιπη Ευρώπη.

 Ήταν υπεύθυνος για τη σύνταξη πολλών θεωρητικών κειμένων και τη μετάφραση έργων ξένων εθνικοσοσιαλιστών, δίνοντας έμφαση στη φυλετική ανθρωπολογία και την κλασική μουσική (ειδικά τον Βάγκνερ).

Ramón Bau

Ο Bau διαφοροποιήθηκε από άλλους ακροδεξιούς της εποχής (όπως τους Φαλαγγίτες) στα εξής σημεία:

Απόρριψη του Καθολικισμού: Αντίθετα με την παραδοσιακή ισπανική δεξιά, ο Bau έβλεπε τον Χριστιανισμό ως εμπόδιο και στρεφόταν προς έναν «ευρωπαϊκό παγανισμό» ή έναν καθαρά κοσμικό φυλετισμό.

Οι διαφωνίες μεταξύ του Ramón Bau και του Pedro Varela δεν ήταν απλώς προσωπικές, αλλά αντιπροσώπευαν δύο διαφορετικές στρατηγικές για το μέλλον του ΕΣ στην Ισπανία. Ο Bau προωθούσε έναν νεο-παγανιστικό και αντι-χριστιανικό προσανατολισμό, επηρεασμένο από τις ρίζες των SS. Ο Varela, αν και εθνικοσοσιαλιστής, αναγνώριζε ότι στην Ισπανία δεν μπορείς να έχεις λαϊκή βάση αν επιτίθεσαι στον Καθολικισμό. Αυτή η ιδεολογική διαφορά δημιούργησε μεγάλο χάσμα μεταξύ των οπαδών τους.

Αυτές οι εσωτερικές τριβές ήταν τελικά η κύρια αιτία που το CEDADE διαλύθηκε το 1993.

Αν και οι δρόμοι τους χώρισαν οριστικά το 1993, υπάρχει ένας αμοιβαίος σεβασμός ως προς το παρελθόν τους. Ο Varela κατέληξε να γίνει το θύμα της «δικαιοσύνης» λόγω της εξωστρέφειάς του, ενώ ο Bau παρέμεινε ο "αθέατος" θεωρητικός που δεν φυλακίστηκε ποτέ για μεγάλο διάστημα, καθώς απέφευγε την άμεση πολιτική δράση. Χρησιμοποιεί μια πολύ προσεκτική, ακαδημαϊκή γλώσσα για να αποφεύγει τις συλλήψεις. Συνεχίζει να εκδίδει βιβλία που εστιάζουν στην ινδοευρωπαϊκή κουλτούρα και την κριτική στον μοντερνισμό.

Όταν η οργάνωση διαλύθηκε, ο Bau ίδρυσε το περιοδικό Bajo la Tiranía και την ομάδα Círculo de Estudios Indoeuropeos (CEI), συνεχίζοντας την παράδοση της διανοητικής κατήχησης.

Δεν τον ενδιέφερε ο στενός ισπανικός εθνικισμός. Όραμά του ήταν μια ενωμένη, λευκή Ευρώπη, βασισμένη στις κοινές ινδοευρωπαϊκές ρίζες.

Η Σχέση με την Ελλάδα και άλλες χώρες

Το CEDADE είχε επαφές και με το ελληνικό κίνημα της περιόδου εκείνης (δεκαετίες '70-'80). Υπήρχε ανταλλαγή υλικού και ιδεολογική επιρροή σε περιοδικά και ομάδες όπως η Χρυσή Αυγή που προσπαθούσαν να προωθήσουν τον εθνικοσοσιαλισμό στην Ελλάδα.

Βοήθησε επίσης στην ίδρυση ή την ενίσχυση οργανώσεων όπως:

Γαλλία (FANE): Η Fédération d'action nationale et européenne αντέγραψε την αισθητική και τη δομή του CEDADE. Οι Γάλλοι εθνικοσοσιαλιστές προμηθεύονταν το θεωρητικό τους υλικό απευθείας από τη Βαρκελώνη.

Αυστρία & Γερμανία (VAPO): Λόγω των αυστηρών νόμων κατά του ΕΣ σε αυτές τις χώρες, το CEDADE λειτουργούσε ως το ασφαλές θησαυροφυλάκιο. Εκτύπωναν το υλικό στην Ισπανία και το διοχέτευαν παράνομα στα γερμανόφωνα κράτη μέσω του δικτύου του Gottfried Küssel.

Πορτογαλία: Το CEDADE είχε άμεση εμπλοκή στη δημιουργία του πορτογαλικού κινήματος Ordem Nova, μεταφέροντας την τεχνογνωσία της προπαγάνδας μετά την πτώση της δικτατορίας του Σαλαζάρ.

Η Σημασία της «Ανοχής» του Φρανκισμού

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι όλα αυτά συνέβαιναν γιατί το καθεστώς του Φράνκο, αν και επίσημα απόμακρο από τον ΕΣ μετά το 1945, έβλεπε στο CEDADE έναν χρήσιμο σύμμαχο κατά του κομμουνισμού. Οι μυστικές υπηρεσίες (SECED) γνώριζαν τα πάντα, αλλά επέτρεπαν τη δράση τους όσο δεν προκαλούσαν εσωτερικά προβλήματα στην Ισπανία.

Η Παρακμή και η Διάλυση (1993)

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του '90 για τρεις λόγους:

Νομική πίεση: Η Ισπανία άρχισε να αυστηροποιεί τους νόμους κατά της ρητορικής μίσους και της άρνησης «γενοκτονιών».

Εσωτερικές έριδες: Υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ της παλιάς φρουράς και των νεότερων που ήθελαν να εμπλακούν πιο ενεργά στην πολιτική.

Οικονομικά προβλήματα: Η διαχείριση του τεράστιου εκδοτικού δικτύου έγινε ασύμφορη.

Εκτός από τη νομική πίεση, η διάλυση ήρθε επειδή ο Pedro Varela ήθελε να μετατρέψει το CEDADE σε καθαρόαιμο πολιτικό κόμμα για να κατέβει σε εκλογές. Η "παλιά φρουρά" όμως (οι βετεράνοι και οι χρηματοδότες) διαφωνούσε, προτιμώντας το κίνημα να παραμείνει ένα κλειστό κλαμπ διανοουμένων και εκδοτικό κέντρο. Αυτή η ρήξη οδήγησε στην αυτοδιάλυση.

Τον Οκτώβριο του 1993, το CEDADE αυτοδιαλύθηκε επίσημα. Πολλά μέλη του προσχώρησαν στο κόμμα Democracia Nacional, ενώ ο Πέδρο Βαρέλα συνέχισε τη δράση του μέσω του βιβλιοπωλείου Librería Europa, το οποίο έκλεισε οριστικά από τις αρχές μετά από μακροχρόνιες δικαστικές διαμάχες.

Το CEDADE δεν υπήρξε ποτέ μαζικό κίνημα στην Ισπανία, αλλά λειτούργησε ως το "πνευματικό και εκδοτικό οπλοστάσιο" του παγκόσμιου ΕΣ για σχεδόν τρεις δεκαετίες.

Οι Δικαστικές Διαμάχες και το Βιβλιοπωλείο "Europa"

Ο τελευταίος ηγέτης του Pedro Varela συνελήφθη στην Αυστρία το 1992 για ναζιστική ομιλία (αθωώθηκε). Μετά τη διάλυση του CEDADE το 1993 μετέφερε τη δράση του στο βιβλιοπωλείο Librería Europa στη Βαρκελώνη. Αυτό οδήγησε σε μια δικαστική "Οδύσσεια" που κράτησε δεκαετίες:

Η πρώτη καταδίκη (1998): Ο Βαρέλα καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση για "δικαιολόγηση γενοκτονίας", στην πρώτη τέτοια απόφαση στην Ισπανία. Ωστόσο, το Συνταγματικό Δικαστήριο αργότερα έκρινε ότι η απλή άρνηση του Ολοκαυτώματος δεν ήταν έγκλημα αν δεν συνοδευόταν από υποκίνηση σε βία.

Οι αλλεπάλληλες επιδρομές (2006 & 2016): Η αστυνομία έκανε εφόδους στο βιβλιοπωλείο, κατάσχοντας χιλιάδες τόμους αναθεωρητικής λογοτεχνίας. Ο Βαρέλα φυλακίστηκε ξανά το 2010.

Το οριστικό κλείσιμο: Μετά από χρόνια πιέσεων από αντιρατσιστικές οργανώσεις και την Εβραϊκή Κοινότητα της Ισπανίας, το βιβλιοπωλείο σφραγίστηκε οριστικά, καθώς οι κατηγορίες πλέον εστίαζαν στην "υποκίνηση μίσους" (hate speech), η οποία καλύπτεται από τον νέο ποινικό κώδικα.

Ο Pedro Varela παραμένει μια εμβληματική φιγούρα για το ευρωπαϊκό Κίνημα.

Pedro Varela

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΚΕΜΠΕΛΣ

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ  ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΚΕΜΠΕΛΣ

Η γερμανική επέμβαση στην Ελλάδα αποτελούσε μια εξέλιξη που η ηγεσία του Ράιχ επιθυμούσε να αποφύγει, όχι μόνο για στρατηγικούς, αλλά και για βαθύτατα ιδεολογικούς λόγους. Άλλωστε, ο αρχαίος ελληνορωμαϊκός πολιτισμός συνιστούσε το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η ιδεολογία του Τρίτου Ράιχ.

Στα ημερολόγια του Γκέμπελς αποτυπώνονται ανάγλυφα οι προβληματισμοί του ιδίου, καθώς και του Χίτλερ, κατά τις ημέρες της γερμανικής επίθεσης στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία. Η ιστορική αυτή αναδρομή επεκτείνεται παράλληλα και στις ευρύτερες φιλοσοφικές αντιλήψεις του Γερμανού ηγέτη

8 Απριλίου 1941 

«...Προχωράμε τόσο στη Γιουγκοσλαβία όσο και στην Ελλάδα μόνο αργά. Το ορεινό έδαφος ενδείκνυται καλά για άμυνα. Και τόσο οι Σέρβοι όσο και οι Έλληνες μάχονται γενναία. Είναι άξιοι της ύψιστης αναγνώρισης. Η προέλαση των τεθωρακισμένων προς την κατεύθυνση του Βελιγραδίου θα πραγματοποιηθεί αργότερα. Οι Σέρβοι πρέπει πρώτα να συγκεντρωθούν κάπου, ώστε να μπορέσουμε να τους πιάσουμε. Οι Έλληνες αξιοποιούν καλά το ιδανικό για άμυνα έδαφός τους. Στα καταληφθέντα οχυρά (μπούνκερ) βρίσκει κανείς μόνο νεκρούς. Στο Λονδίνο τρέφουν αυταπάτες. Ο Σμοκ (ο ευτελής δημοσιογράφος) έχει τον λόγο. Ένας νέος ελιγμός: εγκαταλείψαμε τη Βεγγάζη για να σώσουμε την Ελλάδα. Όχι κακό, μόνο που πιθανώς θα κρατήσει λίγο. Το Λονδίνο παραδέχεται ανοιχτά την από καιρό οργανωμένη διείσδυση στην Ελλάδα...»»

«...Πρέπει τώρα να έχω το κεφάλι μου καθαρό. Στον Φύρερ. Και αυτός επίσης θαυμάζει τη γενναιότητα προπάντων των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμα κάτι από τον αρχαίο Ελληνισμό μέσα τους. Οι Σέρβοι μάχονται απεγνωσμένα. Αλλά μόλις καμφθεί η πρώτη αντίσταση, τότε θα αρχίσει η μεγάλη φυγή. Ακριβέστερα στοιχεία για την πορεία των επιχειρήσεων λείπουν ακόμα. Πρέπει πρώτα να εξελιχθούν. Ο Πειραιάς έχει ναρκοθετηθεί. Ο Φύρερ απαγορεύει τον βομβαρδισμό της Αθήνας. Αυτό είναι σωστό και ευγενές εκ μέρους του. Η Ρώμη και η Αθήνα είναι η Μέκκα γι' αυτόν. Λυπάται πολύ που πρέπει να πολεμήσει εναντίον των Ελλήνων. Αν δεν είχαν εγκατασταθεί εκεί οι Άγγλοι, δεν θα έτρεχε ποτέ σε βοήθεια των Ιταλών. Αυτό θα έπρεπε, αφού είναι δική τους υπόθεση, να το είχαν κάνει μόνοι τους. Ο Φύρερ είναι ένας άνθρωπος απόλυτα προσανατολισμένος στην Αρχαιότητα. Μισεί τον Χριστιανισμό, γιατί παραμόρφωσε κάθε τι ευγενές στην ανθρωπότητα. Ο Χριστιανισμός και η σύφιλη, σύμφωνα με τον Σοπενχάουερ, έκαναν την ανθρωπότητα δυστυχισμένη και ανελεύθερη. Τι διαφορά ανάμεσα σε έναν Δία που χαμογελά καλόκαρδα και σοφά και σε έναν Χριστό εσταυρωμένο, παραμορφωμένο από τον πόνο. Ακόμα και η ίδια η αντίληψη για τον Θεό στους αρχαίους λαούς είναι πολύ πιο ευγενής και ανθρώπινη από ό,τι στον Χριστιανισμό. Τι διαφορά ανάμεσα σε έναν ζοφερό καθεδρικό ναό και έναν φωτεινό, ελεύθερο αρχαίο ναό. Περιγράφει τη ζωή στην αρχαία Ρώμη: καθαρότητα, μέγεθος, μνημειακότητα. Η μεγαλοπρεπέστερη δημοκρατία της ιστορίας. Δεν θα βιώναμε καμία απογοήτευση, έτσι πιστεύει εκείνος, αν μεταφερόμασταν ξαφνικά τώρα σε αυτή την αρχαία αιώνια πόλη. Ο Φύρερ δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον Γοτθικό ρυθμό. Μισεί τη ζοφερότητα και τον θολό μυστικισμό. Θέλει καθαρότητα, φωτεινότητα, ομορφιά. Αυτό είναι και το βιοτικό ιδεώδες της εποχής μας. Σε αυτό ο Φύρερ είναι ένας απόλυτα μοντέρνος άνθρωπος. Ο Αύγουστος αιώνας είναι γι' αυτόν το αποκορύφωμα της ιστορίας. Και όσον αφορά τους σκλάβους, τους οποίους ο Χριστιανισμός υποτίθεται ότι απελευθέρωσε: Ήταν στον Μεσαίωνα πολύ πιο ανελεύθεροι και καταπιεσμένοι απ' ό,τι στην αρχαία Ρώμη. Τι σημαίνει άλλωστε σκλαβιά; Είναι μήπως ένας σημερινός βιομηχανικός προλετάριος πιο ελεύθερος από έναν σκλάβο πριν από την αμερικανική "ελευθερία" στις Νότιες Πολιτείες; Αυτά είναι όλα προκαταλήψεις.

Θίγω τη συζήτηση για τους Σέρβους. Μόλις διάβασα ένα ενδιαφέρον βιβλίο για τους Ομπρένοβιτς και τους Καραγεώργεβιτς. Πρόκειται για μια τρομερή σπείρα εγκληματιών. Ο Φύρερ γνωρίζει τα πράγματα με κάθε λεπτομέρεια. Όλα τα Βαλκάνια με όλα τους τα αινίγματα βρίσκονται μπροστά του σαν ένα ανοιχτό βιβλίο. Μου διηγείται τρελές ιστορίες για τον γέρο Νικήτα και τους γάμους των κορών του. Ήταν ένας απατεώνας στον θρόνο, και η παλιά Βιέννη είχε τραβήξει τα πάνδεινα μαζί του. Αλλά οι Σέρβοι ήταν πάντα οι ταραχοποιοί. Αυτούς πρέπει τώρα να τους εξοντώσουμε. Τα Βαλκάνια δεν επιτρέπεται να παραμείνουν πια η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης. Ούτε η Ρωσία επιτρέπεται να χώνει πάλι αιώνια το χέρι της εδώ, όπως πριν από τον Παγκόσμιο Πόλεμο...»

9 Απριλίου 1941 

«...Στον Φύρερ: κοροϊδεύει την προπαγάνδα των Άγγλων. Είναι όντως για γέλια. Θαυμάζει τη γενναιότητα των Ελλήνων. Λύπη για το γεγονός ότι πρέπει να πολεμήσει εναντίον τους. Μεγάλη οργή για τους Σέρβους. Για τους Ιταλούς μόνο περιφρόνηση. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα τραπούν σε φυγή πριν από τους Σέρβους που το βάζουν στα πόδια. Με αυτούς όλα είναι πιθανά. Οξύτατες κρίσεις για τους Σέρβους χρεοκοπημένους. Στην Ελλάδα περίπου 60.000 Άγγλοι...»

Τεκμήρια Ιστορίας

Φυλετική Επανάσταση

«Η Γαλλική επανάστασις και η ιδική μας δεν είναι το ίδιο. Οι Γάλλοι έκαμαν επανάστασιν διά να αλλάξουν την κυβέρνησίν των· εμείς εκάμαμε διά να ελευθερωθούμε από την τυραννίαν και να αποκτήσουμε πατρίδα». 

- Θ. Κολοκοτρώνης

The Real Socialism