CEDADE (Círculo Español de Amigos de Europa)

Η ιστορία του CEDADE (Círculo Español de Amigos de Europa) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια του ισπανικού Κινήματος κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Αν και δεν σημείωσε ποτέ εκλογική επιτυχία, η επιρροή του σε διεθνές επίπεδο ως κέντρο προπαγάνδας ήταν τεράστια.

Το CEDADE ιδρύθηκε στη Βαρκελώνη το 1966, σε μια περίοδο που η δικτατορία του Φρανθίσκο Φράνκο άρχιζε να χαλαρώνει κάποιους ελέγχους, αλλά παρέμενε ασφαλές καταφύγιο για πρώην στελέχη του Άξονα. Ιδρυτικά μέλη ήταν μια ομάδα νεαρών Ισπανών εθνικοσοσιαλιστών, όπως ο Άνχελ Ρικότε, με την υποστήριξη βετεράνων όπως ο Ότο Σκορτσένυ και ο Λεόν Ντεγκρέλ.

Σε αντίθεση με άλλες ισπανικές ακροδεξιές ομάδες (όπως η Φάλαγγα) που εστίαζαν στον καθολικισμό και τον ισπανικό εθνικισμό, το CEDADE υιοθέτησε έναν καθαρό πανευρωπαϊκό εθνικοσοσιαλισμό. Οι βασικοί του πυλώνες ήταν η πίστη στη φυλετική καθαρότητα, ο ιστορικός αναθεωρητισμός και ο αντισιωνισμός.

Ο Ιδρυτής του CEDADE Jordi Mota

Η Χρυσή Εποχή και η Εκδοτική Δραστηριότητα

Τη δεκαετία του '70 και του '80, υπό την ηγεσία του Χόρχε Μότα και αργότερα του Πέδρο Βαρέλα, το CEDADE εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο εθνικοσοσιαλιστικού υλικού στον κόσμο. Το CEDADE δεν έβγαζε απλώς φυλλάδια· είχε δημιουργήσει έναν επαγγελματικό εκδοτικό οίκο, τις Ediciones Wotan, που θεωρούνταν ο πιο ποιοτικός στον χώρο του ΕΣ παγκοσμίως. Μέσω των εκδόσεων Wotan, μετέφραζαν και διένεμαν απαγορευμένα βιβλία σε όλη την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, εκμεταλλευόμενοι την τότε ελαστική ισπανική νομοθεσία περί ελευθερίας του λόγου.

Το κίνημα λειτούργησε ως γέφυρα μεταξύ των παλαιών εθνικοσοσιαλιστών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και των νέων ριζοσπαστικών ομάδων. Διατηρούσε στενές επαφές με προσωπικότητες όπως ο David Duke στις ΗΠΑ, ο Salvador Borrego (Μεξικό, κορυφαίος αναθεωρητής της Λατινικής Αμερικής), ο Povl Riis-Knudsen στην Δανία και εθνικιστικά κόμματα στη Γερμανία και την Αυστρία, καθιστώντας τη Βαρκελώνη "πρωτεύουσα" του ευρωπαϊκού εθνικοσοσιαλισμού.

Βαρκελώνη, έκθεση βιβλίου το 1989

Η Εσωτερική Δομή και η Εξέλιξη

Προκάλυμμα "Wagner": Το κίνημα ξεκίνησε το 1966 με την επίσημη ονομασία "Εταιρεία Φίλων του Ρίχαρντ Βάγκνερ", χρησιμοποιώντας τη λατρεία για τον Γερμανό συνθέτη ως πολιτιστικό προκάλυμμα για να αποφύγει την άμεση στοχοποίηση.

Αρχικά επηρεάστηκε από τον ιταλικό φασισμό, αλλά γρήγορα μετατοπίστηκε προς έναν καθαρόαιμο εθνικοσοσιαλισμό. Σε αντίθεση με άλλα κινήματα της εποχής (όπως το Fuerza Nueva), το CEDADE αυτοπροσδιοριζόταν ως μια ελίτ διανοουμένων που απέφευγε τις οδομαχίες, εστιάζοντας στη μεταπολιτική και την πολιτιστική κυριαρχία.

Στο αποκορύφωμά του το 1985, αριθμούσε περίπου 2.500 μέλη στην Ισπανία, με ισχυρά παραρτήματα στη Μαδρίτη (από το 1973) και τη Βαρκελώνη.

Η οικονομική ευρωστία του CEDADE ήταν αξιοσημείωτη και προερχόταν από τρεις κύριες πηγές:

Πωλήσεις και Συνδρομές: Το δίκτυο διανομής κάλυπτε όλη την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική (κυρίως Αργεντινή και Χιλή). Τα έσοδα από τις πωλήσεις βιβλίων και το περιοδικό CEDADE (που έφτανε τα 5.000 αντίτυπα ανά τεύχος) ήταν η βάση των εσόδων τους.

Δωρεές από Παλαιούς Φίλους: Οι βετεράνοι των SS όπως ο Otto Skorzeny, για παράδειγμα, είχε χτίσει μια περιουσία ως σύμβουλος επιχειρήσεων και θεωρείται ότι διοχέτευε μέρος αυτής στο κίνημα.

Το Δίκτυο "Die Spinne" (Η Αράχνη): Υπάρχουν πληροφορίες από ερευνητές ότι το CEDADE αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου δικτύου που διαχειριζόταν κεφάλαια που είχαν φυγαδευτεί από τη ναζιστική Γερμανία πριν το 1945 για τη συντήρηση του κινήματος στο μέλλον.

Εορτασμός της 5ης Εθνικής Επετείου το 1981 από την νεολαία του CEDADE

Η Σχέση με τους Βετεράνους των SS

Το CEDADE δεν θα είχε αποκτήσει ποτέ τη διεθνή του αίγλη χωρίς την καθοδήγηση των φυγάδων του Γ' Ράιχ που ζούσαν στην Ισπανία υπό την προστασία του Φράνκο:

Léon Degrelle: Ο Βέλγος ηγέτης των Waffen-SS ήταν ο πνευματικός πατέρας της οργάνωσης. Συμμετείχε σε συγκεντρώσεις, έδινε ομιλίες και χρηματοδοτούσε εκδόσεις, θεωρώντας το CEDADE ως τον κληρονόμο της εθνικοσοσιαλιστικής ιδέας στην Ευρώπη. Ζούσε στην Ανδαλουσία με το όνομα José León Ramírez Reina. Το σπίτι του ήταν τόπος προσκυνήματος για τα νεαρά μέλη του CEDADE. Ο Degrelle έδωσε στο κίνημα τον πανευρωπαϊκό του χαρακτήρα. Έπεισε τους Ισπανούς εθνικοσοσιαλιστές ότι δεν πρέπει να μάχονται μόνο για την Ισπανία, αλλά για μια «Νέα Ευρώπη» (Europa Nueva). Πολλά από τα βιβλία του εκδόθηκαν από τις Ediciones Wotan. Το πιο εμβληματικό ήταν το "Carta al Papa" (Επιστολή προς τον Πάπα), όπου αμφισβητούσε το Ολοκαύτωμα, προκαλώντας διεθνή διπλωματικά επεισόδια μεταξύ Ισπανίας και Βατικανού.

Otto Skorzeny: Ο διάσημος καταδρομέας των SS παρείχε οικονομική στήριξη και διασυνδέσεις με το δίκτυο "Spider" (Die Spinne), βοηθώντας το κίνημα να δικτυωθεί με τη Λατινική Αμερική. Χρησιμοποιούσε το γραφείο του στη Μαδρίτη ως κέντρο για το δίκτυο και βοηθούσε πρώην αξιωματικούς να διαφύγουν στη Λατινική Αμερική, ενώ ταυτόχρονα παρείχε στο CEDADE τις επαφές για να εξάγει τις εκδόσεις του σε χώρες όπως η Αργεντινή και η Χιλή. Λόγω των διασυνδέσεών του με τις ισπανικές μυστικές υπηρεσίες και τη CIA (ως πηγή πληροφοριών κατά του κομμουνισμού), ο Skorzeny παρείχε μια «ασυλία» στο CEDADE κατά τα πρώτα του χρόνια.

Klaus Barbie: Υπάρχουν αναφορές για επαφές του CEDADE με τον "Χασάπη της Λυών" κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βολιβία, κυρίως για θέματα διακίνησης προπαγανδιστικού υλικού.

Klaus Georg Barbie: Ο γιος του Klaus Barbie αποκάλυψε η εφημερίδα El País ότι συνεργαζόταν στενά με το CEDADE όσο ζούσε στη Βαρκελώνη (1965-1978).

Το "Palacio de Cristal"

Το CEDADE διοργάνωνε μεγάλες εκδηλώσεις σε ξενοδοχεία της Μαδρίτης (όπως το ιστορικό Hotel Ritz ή το Palacio de Cristal), όπου οι παλαιοί αξιωματικοί των SS εμφανίζονταν δημόσια, φορώντας συχνά τα παράσημά τους, κάτι που ήταν αδιανόητο στην υπόλοιπη Ευρώπη εκείνη την εποχή.

Το πιο διάσημο έγινε το 1974 στη Μαδρίτη, όπου συγκεντρώθηκαν εκπρόσωποι από πάνω από 20 χώρες. Θεσπίστηκε μια κοινή γραμμή για τον ιστορικό αναθεωρητισμό ως το κεντρικό πολιτικό εργαλείο της εποχής.

Ο Skorzeny και ο Degrelle κάθονταν στην πρώτη σειρά, δίνοντας το σύνθημα για τη «μεταλαμπάδευση» της φλόγας στη νέα γενιά. Αυτή η συνύπαρξη παλαιών πολεμιστών και νέων αγωνιστών είναι που έκανε το CEDADE μοναδικό στην ιστορία του Κινήματος.

Από το συνέδριο στη Βαρκελώνη το 1969

Το Πρόσωπο-Κλειδί: Ramón Bau

Ο Ramón Bau υπήρξε ο κορυφαίος ιδεολογικός εγκέφαλος του CEDADE και μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες του EΣ χώρου στην Ισπανία, εκπροσωπώντας την πιο πνευματική και ελίτιστικη πλευρά του κινήματος.

Ενώ ο Pedro Varela επικεντρωνόταν στη δράση και τις πωλήσεις, ο Bau ήταν ο άνθρωπος που διαμόρφωσε τη θεωρητική ταυτότητα της οργάνωσης. Πίστευε ότι ο εθνικοσοσιαλισμός δεν έπρεπε να είναι ένα κίνημα «πεζοδρομίου» ή βίας, αλλά μια πνευματική επανάσταση. Υποστήριζε τη δημιουργία μιας αριστοκρατίας του πνεύματος. Ο Bau πίστευε ότι το κίνημα δεν έπρεπε να απευθύνεται στις μάζες, αλλά να εκπαιδεύει μια μικρή ομάδα πολιτικών στρατιωτών (soldados políticos). Ο Bau ήταν οπαδός της "μεταπολιτικής". Πίστευε ότι το CEDADE έπρεπε να παραμείνει ένα κλειστό κλαμπ διανοουμένων που θα εκπαίδευε την αυριανή ηγεσία. Απεχθανόταν την ιδέα της συμμετοχής σε εκλογές, θεωρώντας ότι η δημοκρατία θα μόλυνε την ιδεολογία τους. Ο Varela, όντας πιο χαρισματικός και επικοινωνιακός, ήθελε να μετατρέψει το CEDADE σε ένα πολιτικό κόμμα με μαζική απήχηση. Ήθελε να βγει στους δρόμους, να κάνει πορείες και να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών, εκμεταλλευόμενος την άνοδο της ακροδεξιάς στην υπόλοιπη Ευρώπη.

 Ήταν υπεύθυνος για τη σύνταξη πολλών θεωρητικών κειμένων και τη μετάφραση έργων ξένων εθνικοσοσιαλιστών, δίνοντας έμφαση στη φυλετική ανθρωπολογία και την κλασική μουσική (ειδικά τον Βάγκνερ).

Ramón Bau

Ο Bau διαφοροποιήθηκε από άλλους ακροδεξιούς της εποχής (όπως τους Φαλαγγίτες) στα εξής σημεία:

Απόρριψη του Καθολικισμού: Αντίθετα με την παραδοσιακή ισπανική δεξιά, ο Bau έβλεπε τον Χριστιανισμό ως εμπόδιο και στρεφόταν προς έναν «ευρωπαϊκό παγανισμό» ή έναν καθαρά κοσμικό φυλετισμό.

Οι διαφωνίες μεταξύ του Ramón Bau και του Pedro Varela δεν ήταν απλώς προσωπικές, αλλά αντιπροσώπευαν δύο διαφορετικές στρατηγικές για το μέλλον του ΕΣ στην Ισπανία. Ο Bau προωθούσε έναν νεο-παγανιστικό και αντι-χριστιανικό προσανατολισμό, επηρεασμένο από τις ρίζες των SS. Ο Varela, αν και εθνικοσοσιαλιστής, αναγνώριζε ότι στην Ισπανία δεν μπορείς να έχεις λαϊκή βάση αν επιτίθεσαι στον Καθολικισμό. Αυτή η ιδεολογική διαφορά δημιούργησε μεγάλο χάσμα μεταξύ των οπαδών τους.

Αυτές οι εσωτερικές τριβές ήταν τελικά η κύρια αιτία που το CEDADE διαλύθηκε το 1993.

Αν και οι δρόμοι τους χώρισαν οριστικά το 1993, υπάρχει ένας αμοιβαίος σεβασμός ως προς το παρελθόν τους. Ο Varela κατέληξε να γίνει το θύμα της «δικαιοσύνης» λόγω της εξωστρέφειάς του, ενώ ο Bau παρέμεινε ο "αθέατος" θεωρητικός που δεν φυλακίστηκε ποτέ για μεγάλο διάστημα, καθώς απέφευγε την άμεση πολιτική δράση. Χρησιμοποιεί μια πολύ προσεκτική, ακαδημαϊκή γλώσσα για να αποφεύγει τις συλλήψεις. Συνεχίζει να εκδίδει βιβλία που εστιάζουν στην ινδοευρωπαϊκή κουλτούρα και την κριτική στον μοντερνισμό.

Όταν η οργάνωση διαλύθηκε, ο Bau ίδρυσε το περιοδικό Bajo la Tiranía και την ομάδα Círculo de Estudios Indoeuropeos (CEI), συνεχίζοντας την παράδοση της διανοητικής κατήχησης.

Δεν τον ενδιέφερε ο στενός ισπανικός εθνικισμός. Όραμά του ήταν μια ενωμένη, λευκή Ευρώπη, βασισμένη στις κοινές ινδοευρωπαϊκές ρίζες.

Η Σχέση με την Ελλάδα και άλλες χώρες

Το CEDADE είχε επαφές και με το ελληνικό κίνημα της περιόδου εκείνης (δεκαετίες '70-'80). Υπήρχε ανταλλαγή υλικού και ιδεολογική επιρροή σε περιοδικά και ομάδες όπως η Χρυσή Αυγή που προσπαθούσαν να προωθήσουν τον εθνικοσοσιαλισμό στην Ελλάδα.

Βοήθησε επίσης στην ίδρυση ή την ενίσχυση οργανώσεων όπως:

Γαλλία (FANE): Η Fédération d'action nationale et européenne αντέγραψε την αισθητική και τη δομή του CEDADE. Οι Γάλλοι εθνικοσοσιαλιστές προμηθεύονταν το θεωρητικό τους υλικό απευθείας από τη Βαρκελώνη.

Αυστρία & Γερμανία (VAPO): Λόγω των αυστηρών νόμων κατά του ΕΣ σε αυτές τις χώρες, το CEDADE λειτουργούσε ως το ασφαλές θησαυροφυλάκιο. Εκτύπωναν το υλικό στην Ισπανία και το διοχέτευαν παράνομα στα γερμανόφωνα κράτη μέσω του δικτύου του Gottfried Küssel.

Πορτογαλία: Το CEDADE είχε άμεση εμπλοκή στη δημιουργία του πορτογαλικού κινήματος Ordem Nova, μεταφέροντας την τεχνογνωσία της προπαγάνδας μετά την πτώση της δικτατορίας του Σαλαζάρ.

Η Σημασία της «Ανοχής» του Φρανκισμού

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι όλα αυτά συνέβαιναν γιατί το καθεστώς του Φράνκο, αν και επίσημα απόμακρο από τον ΕΣ μετά το 1945, έβλεπε στο CEDADE έναν χρήσιμο σύμμαχο κατά του κομμουνισμού. Οι μυστικές υπηρεσίες (SECED) γνώριζαν τα πάντα, αλλά επέτρεπαν τη δράση τους όσο δεν προκαλούσαν εσωτερικά προβλήματα στην Ισπανία.

Η Παρακμή και η Διάλυση (1993)

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του '90 για τρεις λόγους:

Νομική πίεση: Η Ισπανία άρχισε να αυστηροποιεί τους νόμους κατά της ρητορικής μίσους και της άρνησης «γενοκτονιών».

Εσωτερικές έριδες: Υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ της παλιάς φρουράς και των νεότερων που ήθελαν να εμπλακούν πιο ενεργά στην πολιτική.

Οικονομικά προβλήματα: Η διαχείριση του τεράστιου εκδοτικού δικτύου έγινε ασύμφορη.

Εκτός από τη νομική πίεση, η διάλυση ήρθε επειδή ο Pedro Varela ήθελε να μετατρέψει το CEDADE σε καθαρόαιμο πολιτικό κόμμα για να κατέβει σε εκλογές. Η "παλιά φρουρά" όμως (οι βετεράνοι και οι χρηματοδότες) διαφωνούσε, προτιμώντας το κίνημα να παραμείνει ένα κλειστό κλαμπ διανοουμένων και εκδοτικό κέντρο. Αυτή η ρήξη οδήγησε στην αυτοδιάλυση.

Τον Οκτώβριο του 1993, το CEDADE αυτοδιαλύθηκε επίσημα. Πολλά μέλη του προσχώρησαν στο κόμμα Democracia Nacional, ενώ ο Πέδρο Βαρέλα συνέχισε τη δράση του μέσω του βιβλιοπωλείου Librería Europa, το οποίο έκλεισε οριστικά από τις αρχές μετά από μακροχρόνιες δικαστικές διαμάχες.

Το CEDADE δεν υπήρξε ποτέ μαζικό κίνημα στην Ισπανία, αλλά λειτούργησε ως το "πνευματικό και εκδοτικό οπλοστάσιο" του παγκόσμιου ΕΣ για σχεδόν τρεις δεκαετίες.

Οι Δικαστικές Διαμάχες και το Βιβλιοπωλείο "Europa"

Ο τελευταίος ηγέτης του Pedro Varela συνελήφθη στην Αυστρία το 1992 για ναζιστική ομιλία (αθωώθηκε). Μετά τη διάλυση του CEDADE το 1993 μετέφερε τη δράση του στο βιβλιοπωλείο Librería Europa στη Βαρκελώνη. Αυτό οδήγησε σε μια δικαστική "Οδύσσεια" που κράτησε δεκαετίες:

Η πρώτη καταδίκη (1998): Ο Βαρέλα καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση για "δικαιολόγηση γενοκτονίας", στην πρώτη τέτοια απόφαση στην Ισπανία. Ωστόσο, το Συνταγματικό Δικαστήριο αργότερα έκρινε ότι η απλή άρνηση του Ολοκαυτώματος δεν ήταν έγκλημα αν δεν συνοδευόταν από υποκίνηση σε βία.

Οι αλλεπάλληλες επιδρομές (2006 & 2016): Η αστυνομία έκανε εφόδους στο βιβλιοπωλείο, κατάσχοντας χιλιάδες τόμους αναθεωρητικής λογοτεχνίας. Ο Βαρέλα φυλακίστηκε ξανά το 2010.

Το οριστικό κλείσιμο: Μετά από χρόνια πιέσεων από αντιρατσιστικές οργανώσεις και την Εβραϊκή Κοινότητα της Ισπανίας, το βιβλιοπωλείο σφραγίστηκε οριστικά, καθώς οι κατηγορίες πλέον εστίαζαν στην "υποκίνηση μίσους" (hate speech), η οποία καλύπτεται από τον νέο ποινικό κώδικα.

Ο Pedro Varela παραμένει μια εμβληματική φιγούρα για το ευρωπαϊκό Κίνημα.

Pedro Varela

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΚΕΜΠΕΛΣ

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ  ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΚΕΜΠΕΛΣ

Η γερμανική επέμβαση στην Ελλάδα αποτελούσε μια εξέλιξη που η ηγεσία του Ράιχ επιθυμούσε να αποφύγει, όχι μόνο για στρατηγικούς, αλλά και για βαθύτατα ιδεολογικούς λόγους. Άλλωστε, ο αρχαίος ελληνορωμαϊκός πολιτισμός συνιστούσε το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η ιδεολογία του Τρίτου Ράιχ.

Στα ημερολόγια του Γκέμπελς αποτυπώνονται ανάγλυφα οι προβληματισμοί του ιδίου, καθώς και του Χίτλερ, κατά τις ημέρες της γερμανικής επίθεσης στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία. Η ιστορική αυτή αναδρομή επεκτείνεται παράλληλα και στις ευρύτερες φιλοσοφικές αντιλήψεις του Γερμανού ηγέτη

8 Απριλίου 1941 

«...Προχωράμε τόσο στη Γιουγκοσλαβία όσο και στην Ελλάδα μόνο αργά. Το ορεινό έδαφος ενδείκνυται καλά για άμυνα. Και τόσο οι Σέρβοι όσο και οι Έλληνες μάχονται γενναία. Είναι άξιοι της ύψιστης αναγνώρισης. Η προέλαση των τεθωρακισμένων προς την κατεύθυνση του Βελιγραδίου θα πραγματοποιηθεί αργότερα. Οι Σέρβοι πρέπει πρώτα να συγκεντρωθούν κάπου, ώστε να μπορέσουμε να τους πιάσουμε. Οι Έλληνες αξιοποιούν καλά το ιδανικό για άμυνα έδαφός τους. Στα καταληφθέντα οχυρά (μπούνκερ) βρίσκει κανείς μόνο νεκρούς. Στο Λονδίνο τρέφουν αυταπάτες. Ο Σμοκ (ο ευτελής δημοσιογράφος) έχει τον λόγο. Ένας νέος ελιγμός: εγκαταλείψαμε τη Βεγγάζη για να σώσουμε την Ελλάδα. Όχι κακό, μόνο που πιθανώς θα κρατήσει λίγο. Το Λονδίνο παραδέχεται ανοιχτά την από καιρό οργανωμένη διείσδυση στην Ελλάδα...»»

«...Πρέπει τώρα να έχω το κεφάλι μου καθαρό. Στον Φύρερ. Και αυτός επίσης θαυμάζει τη γενναιότητα προπάντων των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμα κάτι από τον αρχαίο Ελληνισμό μέσα τους. Οι Σέρβοι μάχονται απεγνωσμένα. Αλλά μόλις καμφθεί η πρώτη αντίσταση, τότε θα αρχίσει η μεγάλη φυγή. Ακριβέστερα στοιχεία για την πορεία των επιχειρήσεων λείπουν ακόμα. Πρέπει πρώτα να εξελιχθούν. Ο Πειραιάς έχει ναρκοθετηθεί. Ο Φύρερ απαγορεύει τον βομβαρδισμό της Αθήνας. Αυτό είναι σωστό και ευγενές εκ μέρους του. Η Ρώμη και η Αθήνα είναι η Μέκκα γι' αυτόν. Λυπάται πολύ που πρέπει να πολεμήσει εναντίον των Ελλήνων. Αν δεν είχαν εγκατασταθεί εκεί οι Άγγλοι, δεν θα έτρεχε ποτέ σε βοήθεια των Ιταλών. Αυτό θα έπρεπε, αφού είναι δική τους υπόθεση, να το είχαν κάνει μόνοι τους. Ο Φύρερ είναι ένας άνθρωπος απόλυτα προσανατολισμένος στην Αρχαιότητα. Μισεί τον Χριστιανισμό, γιατί παραμόρφωσε κάθε τι ευγενές στην ανθρωπότητα. Ο Χριστιανισμός και η σύφιλη, σύμφωνα με τον Σοπενχάουερ, έκαναν την ανθρωπότητα δυστυχισμένη και ανελεύθερη. Τι διαφορά ανάμεσα σε έναν Δία που χαμογελά καλόκαρδα και σοφά και σε έναν Χριστό εσταυρωμένο, παραμορφωμένο από τον πόνο. Ακόμα και η ίδια η αντίληψη για τον Θεό στους αρχαίους λαούς είναι πολύ πιο ευγενής και ανθρώπινη από ό,τι στον Χριστιανισμό. Τι διαφορά ανάμεσα σε έναν ζοφερό καθεδρικό ναό και έναν φωτεινό, ελεύθερο αρχαίο ναό. Περιγράφει τη ζωή στην αρχαία Ρώμη: καθαρότητα, μέγεθος, μνημειακότητα. Η μεγαλοπρεπέστερη δημοκρατία της ιστορίας. Δεν θα βιώναμε καμία απογοήτευση, έτσι πιστεύει εκείνος, αν μεταφερόμασταν ξαφνικά τώρα σε αυτή την αρχαία αιώνια πόλη. Ο Φύρερ δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον Γοτθικό ρυθμό. Μισεί τη ζοφερότητα και τον θολό μυστικισμό. Θέλει καθαρότητα, φωτεινότητα, ομορφιά. Αυτό είναι και το βιοτικό ιδεώδες της εποχής μας. Σε αυτό ο Φύρερ είναι ένας απόλυτα μοντέρνος άνθρωπος. Ο Αύγουστος αιώνας είναι γι' αυτόν το αποκορύφωμα της ιστορίας. Και όσον αφορά τους σκλάβους, τους οποίους ο Χριστιανισμός υποτίθεται ότι απελευθέρωσε: Ήταν στον Μεσαίωνα πολύ πιο ανελεύθεροι και καταπιεσμένοι απ' ό,τι στην αρχαία Ρώμη. Τι σημαίνει άλλωστε σκλαβιά; Είναι μήπως ένας σημερινός βιομηχανικός προλετάριος πιο ελεύθερος από έναν σκλάβο πριν από την αμερικανική "ελευθερία" στις Νότιες Πολιτείες; Αυτά είναι όλα προκαταλήψεις.

Θίγω τη συζήτηση για τους Σέρβους. Μόλις διάβασα ένα ενδιαφέρον βιβλίο για τους Ομπρένοβιτς και τους Καραγεώργεβιτς. Πρόκειται για μια τρομερή σπείρα εγκληματιών. Ο Φύρερ γνωρίζει τα πράγματα με κάθε λεπτομέρεια. Όλα τα Βαλκάνια με όλα τους τα αινίγματα βρίσκονται μπροστά του σαν ένα ανοιχτό βιβλίο. Μου διηγείται τρελές ιστορίες για τον γέρο Νικήτα και τους γάμους των κορών του. Ήταν ένας απατεώνας στον θρόνο, και η παλιά Βιέννη είχε τραβήξει τα πάνδεινα μαζί του. Αλλά οι Σέρβοι ήταν πάντα οι ταραχοποιοί. Αυτούς πρέπει τώρα να τους εξοντώσουμε. Τα Βαλκάνια δεν επιτρέπεται να παραμείνουν πια η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης. Ούτε η Ρωσία επιτρέπεται να χώνει πάλι αιώνια το χέρι της εδώ, όπως πριν από τον Παγκόσμιο Πόλεμο...»

9 Απριλίου 1941 

«...Στον Φύρερ: κοροϊδεύει την προπαγάνδα των Άγγλων. Είναι όντως για γέλια. Θαυμάζει τη γενναιότητα των Ελλήνων. Λύπη για το γεγονός ότι πρέπει να πολεμήσει εναντίον τους. Μεγάλη οργή για τους Σέρβους. Για τους Ιταλούς μόνο περιφρόνηση. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα τραπούν σε φυγή πριν από τους Σέρβους που το βάζουν στα πόδια. Με αυτούς όλα είναι πιθανά. Οξύτατες κρίσεις για τους Σέρβους χρεοκοπημένους. Στην Ελλάδα περίπου 60.000 Άγγλοι...»

Τεκμήρια Ιστορίας

Φυλετική Επανάσταση

«Η Γαλλική επανάστασις και η ιδική μας δεν είναι το ίδιο. Οι Γάλλοι έκαμαν επανάστασιν διά να αλλάξουν την κυβέρνησίν των· εμείς εκάμαμε διά να ελευθερωθούμε από την τυραννίαν και να αποκτήσουμε πατρίδα». 

- Θ. Κολοκοτρώνης

The Real Socialism

 

Welcome difficult times

“Welcome difficult times because they will purge the cowards.”

— Ramiro Ledesma Ramos

The tragic story of Noelia Castillo Ramos

In 2019 she was taken into social care by the Spanish state after her parents found financial troubles, it was these times she was sexually assaulted by migrant youths in the centre. 

In 2022 after living with the traumatic experience, she tried to unalive herself by jumping out of a 5th story building but surviving, however she was now permanently paralysed.

Yesterday she choose to euthanase herself in a Barcelona hospital, however the blame for this is 100% on the Spanish state and those who make our cities unsafe with non European newcomers! 

We will avenge you Noelia!

The Old Man of Peloponnese: One Man against an Empire

Born in Ramovouni, Messenia (Peloponnese), into a powerful klepht (mountain guerrilla/bandit) family with a long tradition of resisting Ottoman rule. His father and uncles were killed by the Ottomans when he was 10 years old, an event that shaped his lifelong hatred of Turkish rule. Hate for the turk burnt in his soul.

He grew up in the rugged mountains of Arcadia and Mani, learning the art of irregular warfare from a young age.Before the revolution, Kolokotronis lived as a klepht, armatolos (legalized Christian militia leader), and later served in the British Greek Light Infantry on Zakynthos (under philhellene Richard Church) during the Napoleonic Wars. This experience gave him valuable training in modern military organization and tactics, which he combined with traditional Greek guerrilla methods. 

Kolokotronis returned to the Peloponnese just before the uprising and quickly organized klepht bands into a more effective fighting force. He was one of the first major leaders to take the field and played a central role in the early successes that kept the revolution alive in the south.

Key achievements and battles:Battle of Valtetsi (May 1821): One of the first major Greek victories. Kolokotronis helped defend the village against Ottoman forces, boosting morale and paving the way for further advances.

Siege and Fall of Tripolitsa (September 1821): As overall commander, he led the prolonged siege of the Ottoman administrative capital of the Peloponnese. Its capture was a huge symbolic and material victory — the Greeks gained weapons, supplies, and control of much of the region. They purified the turkish stench from the Peloponnese once and for all.

Battle of Dervenakia (August 1822): His masterpiece. When the large Ottoman army of Mahmud Dramali Pasha invaded the Peloponnese, Kolokotronis used scorched-earth tactics, blocked supply lines, and ambushed the retreating Turks in the narrow Dervenakia passes. 

The result was the near-total destruction of Dramali’s force (estimated 20,000–30,000 men). This victory is often cited as one of the most decisive of the war and forced the Sultan to call in Egyptian help under Ibrahim Pasha. His force was less than 2000 Greeks.

His famous quote was:

“Greeks, God has signed for our Liberty and will not go back on His promise.”

The Ethno-National Uprising of 1821: The Greek War of Independence

The uprising of 1821, widely known as the Greek War of Independence, stands as one of the most significant ethno-national revolutions in modern European history. It marked the determined struggle of the Greek people to break free from nearly four centuries of Ottoman rule and to establish an independent nation-state grounded in shared language, religion, and cultural identity.

The roots of the revolution can be traced to the gradual awakening of national consciousness among Greeks during the late 18th and early 19th centuries. Influenced by the Enlightenment and inspired by earlier revolutions such as the American and French Revolutions, educated Greeks began to envision a sovereign state that would revive the legacy of ancient Greece and Byzantium. Secret societies, most notably the Filiki Eteria (Friendly Society), played a crucial role in organizing and preparing the ground for the uprising.

The revolution officially began in 1821, with coordinated revolts erupting in the Danubian Principalities and the Peloponnese. Despite initial setbacks in the north, the rebellion in southern Greece gained momentum. Local leaders, warlords, and ordinary citizens united in a common cause, often driven by both national identity and Orthodox Christian faith. The struggle, however, was not without internal conflict, as rival factions among the Greeks sometimes clashed, weakening their overall efforts.

The Ottoman Empire responded with severe reprisals, including massacres and widespread destruction, which shocked European public opinion. These events, combined with a growing movement of Philhellenism across Europe, led to increasing international support for the Greek cause. Intellectuals, artists, and volunteers from countries such as Britain, France, and Germany rallied behind the revolution, seeing it as a noble fight for freedom and a revival of classical civilization.

A turning point came with the intervention of the Great Powers—Britain, France, and Russia. Their naval forces decisively defeated the Ottoman-Egyptian fleet at the Battle of Navarino in 1827, effectively ensuring the success of the Greek struggle. Following years of negotiation and conflict, Greece was officially recognized as an independent state in 1830.

The uprising of 1821 was more than a political revolt; it was an ethno-national awakening that reshaped the identity of the Greek people. It laid the foundation for the modern Greek state and inspired other nationalist movements across the Balkans and beyond. Today, it remains a powerful symbol of resistance, unity, and the enduring quest for self-determination.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ.

Σήμερα, η ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς έχει επιβάλει την άποψη ότι τόσο το Φασιστικό κίνημα του Μουσολίνι όσο και το Εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα του Χίτλερ ανήκουν στη δεξιά πλευρά του πολιτικού χάρτη, και μάλιστα στην άκρα δεξιά. Φυσικά, αυτή η πολιτική κατάταξη είναι εντελώς ψευδής και ανιστόρητη.

Οι πολιτικές ρίζες του Μουσολίνι είναι ξεκάθαρες: φυλακίστηκε ως αναρχικός στην Ελβετία, ενώ αργότερα διετέλεσε με τεράστια επιτυχία αρχισυντάκτης του οργάνου του Σοσιαλιστικού/Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, της εφημερίδας Avanti. Λόγω της σύγκρουσής του με την επίσημη γραμμή του κόμματος, που δεν ήθελε την είσοδο της Ιταλίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, ο Μουσολίνι παραιτήθηκε. Η απώλειά του ήταν τόσο σημαντική για το Σοσιαλιστικό/Κομμουνιστικό Κόμμα, που ο ίδιος ο Λένιν επισκέφθηκε τον Μουσολίνι στο σπίτι του στην Ιταλία για να τον μεταπείσει. Στις αρχές του εθνικισμού τον μύησε ο Ντ' Ανούντσιο, και το αποτέλεσμα του «παντρέματος» των εθνικών αξιών με εκείνες του σοσιαλισμού δημιούργησε τον Φασισμό. Ο Μουσολίνι ποτέ δεν έπαψε να διατηρεί καλές σχέσεις με τους παλιούς του συντρόφους, ούτε τους δίωξε ποτέ, παρά τη σκληρή κριτική που ασκούσε στον κομμουνισμό.

Όσον αφορά τον πολιτικό προσανατολισμό του Χίτλερ, το μνημείο του Γερμανικού Μετώπου Εργασίας (DAF), στο οποίο παραθέτονται τα λόγια του ίδιου, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας:

«Είμαι Σοσιαλιστής, διότι μου φαίνεται ακατανόητο να φροντίζει και να χειρίζεται κανείς μια μηχανή με επιμέλεια, αλλά τον ευγενέστερο αντιπρόσωπο της εργασίας, τον ίδιο τον άνθρωπο, να τον αφήνει να παρακμάζει.»

Όταν ο Χίτλερ ήταν παιδί, η έννοια της δεξιάς ήταν ταυτισμένη με τη μοναρχία, και ο μονάρχης με το έθνος. Στην πολυεθνική αυτοκρατορία της Αυστροουγγαρίας, το γερμανικό έθνος των Αυστριακών βρισκόταν σε αποδόμηση, καθώς οι πολυπληθείς σλαβικοί πληθυσμοί κατελάμβαναν όλο και περισσότερες εξουσίες, επιβάλλοντας τη σλαβική κουλτούρα. Από την εφηβεία του, ο Χίτλερ γοητεύτηκε από την εθνική ρητορική των αντιμοναρχικών οργανώσεων που ζητούσαν τη διάλυση της αυτοκρατορίας και την επανένωση της Αυστρίας με τη Γερμανία. Μάλιστα, συνελήφθη ως έφηβος από την αστυνομία σε αντιμοναρχική διαδήλωση, αλλά κατόρθωσε να δραπετεύσει κατά τη μεταγωγή του στο τμήμα.

Κάτι ελάχιστα γνωστό είναι πως ο χαιρετισμός «Heil», που έγινε ο επίσημος χαιρετισμός του Ράιχ, ήταν ο χαιρετισμός των αντιμοναρχικών οργανώσεων της Αυστροουγγαρίας, σε αντίθεση με τον χαιρετισμό «Hoch» που χρησιμοποιούσε το πλήθος κατά την εμφάνιση μελών της μοναρχικής οικογένειας. Οι σχέσεις του Χίτλερ με τη δεξιά ήταν πάντοτε τραυματικές.

Κατά την απόπειρα του «Πραξικοπήματος της Μπυραρίας» το 1923, λίγοι γνωρίζουν τον ρόλο της δεξιάς και την προδοσία που υπέστη ο Χίτλερ από αυτήν. Η απόπειρα ήταν αποτέλεσμα της πανεθνικής αγανάκτησης για την εισβολή και κατοχή της κοιλάδας του Ρουρ από τους Γάλλους. Δεν αποτελούσε αποκλειστικό σχέδιο του Χίτλερ, αλλά κοινή προσπάθεια δεξιών οργανώσεων με τη συμμετοχή του κόμματός του. Το σχέδιο δημιουργήθηκε από κοινού από τον Χίτλερ και τον Γκούσταβ φον Καρ. Ο Φον Καρ ήταν ο Κρατικός Επίτροπος της Βαυαρίας και σκληρός δεξιός, με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και την ανάληψη της εξουσίας από εθνικές δυνάμεις. Μόλις όμως φάνηκε ότι η απόπειρα αποτυγχάνει, ο Φον Καρ άλλαξε στρατόπεδο, ενδύθηκε ξανά την κρατική του ιδιότητα και συντάχθηκε με τις κυβερνητικές δυνάμεις, συλλαμβάνοντας τους άνδρες του Χίτλερ.

Αργότερα, όταν ο Χίτλερ ανήλθε στην εξουσία, το έντονα φιλοεργατικό του πρόγραμμα και οι διακηρύξεις ότι στη Γερμανία δεν θα υπάρχουν πλέον τάξεις, τον έφεραν απέναντι στη δεξιά και ιδιαίτερα στην παλαιά αριστοκρατική τάξη της Πρωσίας, η οποία τον πολέμησε με κάθε τρόπο. Τελικά, η δεξιά της Γερμανίας ήταν εκείνη που του κατάφερε τα πιο θανάσιμα χτυπήματα μέσω της τάξης των Γιούνκερς (Junkers), των Πρώσων αριστοκρατών αξιωματικών.

Είναι, λοιπόν, λάθος και ανιστόρητος ο χαρακτηρισμός του κόμματος του Χίτλερ ως «ακροδεξιού». Σύσσωμη η δεξιά και η ακροδεξιά της Ευρώπης στον πόλεμο τάχθηκε υπέρ των Βρετανών και πολέμησε τη Γερμανία του Χίτλερ.

Τεκμήρια Ιστορίας

Hitler was a Socialist

'I am a socialist, because it seems to me incomprehensible, to maintain and treat a machine with care but to leave the finest representatives of the labour, the men themselves to waste away.'

Adolf Hitler

He's using the proper meaning ('society first') not how you are trying to present it ('Marxism'/'Communism').