Του Μπενίτο Μουσολίνι
Σύντροφοι!
Καταλαβαίνετε ότι δεν είναι τυχαίο που διάλεξα αυτή τη μέρα για να συγκαλέσω συνάντηση με την επαρχιακή ιεραρχία του Κόμματος στη Ρώμη. Είναι μέρα νίκης για τη Φασιστική Ιταλία και ήττας για τον εταιρικό συνασπισμό των 52 κρατών που μας επιτέθηκαν.
Η 18η Νοεμβρίου 1935 εμφανίζεται ως αποφασιστική ημερομηνία στην ιστορία της Ευρώπης. Είναι η πρώτη και τελευταία απόπειρα επίθεσης που εξαπολύθηκε σε μεγάλη κλίμακα από τον παλιό κόσμο, που εκπροσωπείται από τον άγριο εγωισμό του και τις ξεπερασμένες ιδεολογίες του· εξαπολύθηκε από την Κοινωνία των Εθνών εναντίον των νέων ευρωπαϊκών δυνάμεων και της επαναστατικής νεολαίας, που εκπροσωπούνται από την Ιταλία και τη Γερμανία.
Από εκείνη τη μέρα και μετά άρχισε ο διαχωρισμός, η αντίθεση, ο αγώνας που, μετά τους συμβιβασμούς του Μονάχου, έγινε αποδεκτός από τις δημοκρατίες μόνο για να κερδίσουν χρόνο, για να κορυφωθεί με τον πόλεμο που κήρυξαν η Γαλλία και η Βρετανία εναντίον της Γερμανίας.
Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η υποκίνηση αυτού του πολέμου ξεκίνησε στο Λονδίνο και ακολούθησε λίγες ώρες αργότερα από το Παρίσι. Διαβεβαιώνω επίσημα, χωρίς κανέναν φόβο να διαψευσθώ σήμερα ή οποιαδήποτε άλλη στιγμή, ότι η ευθύνη για τον πόλεμο βαραίνει αποκλειστικά τη Μεγάλη Βρετανία.
Η ειρήνη θα μπορούσε να είχε διατηρηθεί αν η Βρετανία είχε συμφωνήσει σε μια εποικοδομητική αναθεώρηση των συνθηκών, αντί να ξεκινήσει —με την υποτακτική συνενοχή της Γαλλίας— την πολιτική της περικύκλωσης εναντίον της Γερμανίας, την οποία έκανε όχι για να αφήσει την πιο γερμανική πόλη του Ντάντσιγκ στους Πολωνούς, αλλά για να ανατρέψει τη γερμανική πολιτική και στρατιωτική δύναμη. Η ειρήνη θα μπορούσε να είχε διατηρηθεί αν η Αγγλία δεν είχε απορρίψει όλες τις προσπάθειες προσέγγισης με τη Γερμανία, που είχαν φτάσει μέχρι την υπογραφή ναυτικού συμφώνου που έθετε τον εαυτό της σε κατάσταση σαφούς και μόνιμης κατωτερότητας. Η ειρήνη θα μπορούσε επίσης να είχε διατηρηθεί τις τελευταίες ώρες του Αυγούστου 1939 αν η Αγγλία —υπό την πίεση του Πολωνού Πρέσβη που πήγε στο Foreign Office στις 11 το βράδυ της 1ης Σεπτεμβρίου— δεν είχε προωθήσει έναν απολύτως απαράδεκτο όρο για τη συμμετοχή στη διάσκεψη που πρότεινε η Ιταλία, έναν απαράδεκτο όρο επειδή θα ήταν ταπεινωτικός, δηλαδή ότι τα γερμανικά στρατεύματα που ήδη βαδίζαν δεν έπρεπε μόνο να σταματήσουν αλλά και να υποχωρήσουν πίσω στις γραμμές εκκίνησής τους.
Ό,τι συνέβη τους επόμενους μήνες είναι κάτι που όλοι έχουμε ζήσει, γι’ αυτό είναι περιττό να το υπενθυμίσουμε.
Ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν υπήρξε τέτοιο κολοσσιαίο κύμα μυστικοποίησης και ψεμάτων σαν αυτό που εξαπέλυσαν η κυβέρνηση και τα όργανα ενημέρωσης της Μεγάλης Βρετανίας κατά τη διάρκεια των εκστρατειών στην Πολωνία, τη Νορβηγία, το Βέλγιο και την Ολλανδία, που έληξαν με την ήττα του βρετανικού στρατού και του γαλλικού στρατού. Επιπλέον, η ήττα του γαλλικού στρατού ήταν πρωτοφανής λόγω του τεράστιου μεγέθους της και λόγω της σχεδόν αδιανόητης ταχύτητας με την οποία ηττήθηκε. Αν η πρακτική του ψεύδους είναι το πιο κατάλληλο σύστημα για να αποβλακώσει έναν λαό και να σκληρύνει τα πνεύματά του, τότε μπορεί κανείς με ασφάλεια να πει ότι ο λαός της Μεγάλης Βρετανίας έχει φτάσει σε ένα αδιαμφισβήτητο και ανυπέρβλητο ρεκόρ. Η Γαλλία σκόνταψε, αλλά απείχε ακόμη πολύ από την ήττα όταν η Ιταλία —για να παραμείνει πιστή στο γράμμα και το πνεύμα της Συμμαχίας και για να σπάσει επιτέλους τα κάγκελα της φυλακής της στη δική της θάλασσα— μπήκε στον πόλεμο στις 10 Ιουνίου, και κανείς στον κόσμο δεν μπορούσε να προβλέψει ότι ο γαλλικός στρατός, που γιορταζόταν ως ο ισχυρότερος σε όλη την Ευρώπη, θα ρευστοποιούνταν τόσο γρήγορα σαν χιόνι κάτω από τον ήλιο. Μετά από δύο εβδομάδες η Γαλλία υπέγραψε ανακωχή και σταμάτησε να πολεμά, αν και αναγκάστηκε να ξαναρχίσει να πολεμά μερικές φορές για να αμυνθεί από επιθέσεις του πρώην Άγγλου συμμάχου της σε μέρη όπως το Οράν και το Ντακάρ.
Έχουν περάσει πέντε μήνες από τις 10 Ιουνίου, και διεξάγουμε σοβαρά πόλεμο σε μακρινά και πολλαπλά μέτωπα, στη στεριά, στη θάλασσα, στον αέρα, στην Ευρώπη και στην Αφρική.
Θέλω να στείλω έναν χαιρετισμό γεμάτο θαυμασμό στους Ιταλούς που αυτή τη στιγμή έχουν το προνόμιο να πάρουν τα όπλα.
Στα αλπικά και αφρικανικά μέτωπα ο Στρατός έχει επιδείξει την αντοχή του, όπως θέλαμε. Οι Άγγλοι ηττήθηκαν ολοκληρωτικά στη Βρετανική Σομαλία. Όπως στη Δουνκέρκη, έτσι και στη Μπερμπέρα οι Άγγλοι διέφυγαν και εκδικήθηκαν κατηγορώντας μας ότι διαπράξαμε ανεπανόρθωτο στρατηγικό λάθος χτυπώντας τους. Οι ένοπλες δυνάμεις της Αφρικανικής Αυτοκρατορίας —μιας αυτοκρατορίας που πρέπει να έχει ξεφύγει από την πρόβλεψη του εχθρού— έχουν παντού αναλάβει την πρωτοβουλία και οι αγγλικές απόπειρες εσωτερικής υποκίνησης έχουν αποτύχει οικτρά.
Ήμασταν επίσης στην επίθεση στη Λιβύη, και η ταχεία κατάληψη του Σίντι ελ Μπαράνι δεν πρέπει να θεωρηθεί κατάληξη, αλλά προοίμιο.
Οι πράξεις ανδρείας που έκαναν αξιωματικοί και στρατιώτες του Ιταλικού Στρατού στις πρώτες γραμμές είναι τέτοιες που κάνουν το Έθνος νόμιμα υπερήφανο.
Οι αξιωματικοί και τα πληρώματα του Ναυτικού εκτελούν σιωπηλά και συχνά ηρωικά το καθήκον τους στις πολλές θάλασσες και ωκεανούς στους οποίους είναι απασχολημένοι —από τον Ινδικό έως τον Ατλαντικό. Υπακούουν σε αυστηρές διαταγές, και σκληρά πλήγματα κατάφεραν εναντίον του στόλου του εχθρού. Το Ναυτικό προστατεύει τόσο αποτελεσματικά τις μεσογειακές και αδριατικές γραμμές επικοινωνίας μας, ώστε ο εχθρικός στόλος δεν μπόρεσε να τις διακόψει ή ακόμη και να τις ενοχλήσει.
Η Ιταλική Αεροπορία είναι πάντα —και τώρα περισσότερο από ποτέ— αντάξια του καθήκοντός της. Έχει κυριαρχήσει και εξακολουθεί να κυριαρχεί στους ουρανούς. Τα βομβαρδιστικά της πετούν στους πιο μακρινούς προορισμούς, τα μαχητικά της κάνουν τη ζωή πολύ δύσκολη για τα εχθρικά μαχητικά. Οι άνδρες είναι πραγματικά άνδρες της εποχής μας: χαρακτηρίζονται από ήρεμη ατρόμητη.
Όσον αφορά τα οχήματα, παράγονται τέσσερις φορές πιο γρήγορα ανά μήνα από ό,τι πριν από τον πόλεμο. Σύντομα, με τη μαζική κατασκευή των νέων μας μοντέλων, θα είμαστε ίσως στην πρώτη γραμμή, αλλά σίγουρα στο ίδιο επίπεδο με τα πιο σύγχρονα οχήματα των άλλων χωρών.
Εκτός από τις Ένοπλες Δυνάμεις, επιτρέψτε μου να επαινέσω την πειθαρχία, την αίσθηση του καθήκοντος και την ατάραχη σταθερότητα του ιταλικού λαού. Δέχονται ήρεμα τις στερήσεις που προκύπτουν από την κατάσταση πολέμου —στερήσεις που είναι ακόμη ανεκτές, αλλά που στη συνέχεια μπορεί να γίνουν πιο σοβαρές— και, καθοδηγούμενοι από τη χιλιετή πολιτική τους διαίσθηση, αισθάνονται ότι αυτός είναι ένας αποφασιστικός πόλεμος· είναι σαν τον τρίτο Πουνικό πόλεμο που πρέπει να τελειώσει και θα τελειώσει με την εξόντωση της σύγχρονης Καρχηδόνας: της Αγγλίας.
Ένας ισχυρός λαός όπως ο ιταλικός δεν φοβάται την αλήθεια, αλλά την απαιτεί.
Γι’ αυτό τα πολεμικά μας ανακοινωθέντα είναι τεκμηριώσεις της αλήθειας. Αναφέρουμε τόσο τις νίκες όσο και τις απώλειες· τα κατορθώματά μας και τα κατορθώματα του εχθρού· τις ευνοϊκές μέρες και τις μέρες όπου λίγα ή τίποτα δεν συνέβη. Δημοσιεύουμε τις απώλειες σε άνδρες και εφόδια σε μηνιαία βάση.
Θα ένιωθα άβολα μπροστά στον λαό και μπροστά στον εαυτό μου αν υιοθετούσα οποιαδήποτε άλλη μέθοδο, όπως η συγκάλυψη ή το ζαχάρωμα της πραγματικότητας, είτε είναι καλή είτε κακή. Το να το κάνω αυτό θα ισοδυναμούσε με πλύση εγκεφάλου και ταπείνωση του λαού. Κάτι τέτοιο δεν θα κάνω ποτέ.
Έχω ήδη διατάξει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο στους στρατιωτικούς διοικητές στο μέτωπο και στις πολιτικές αρχές στο εσωτερικό να μην στέλνουν καμία είδηση στη Ρώμη —είδηση που προορίζεται για διάδοση— εκτός αν έχει ελεγχθεί αυστηρά και προσωπικά.
Από αυτή την άποψη, θέλω να αναφέρω ότι ακούστηκαν κραυγές χαράς στη Βουλή των Κοινοτήτων όταν ο Τσώρτσιλ κατάφερε επιτέλους να αναφέρει κάποια καλά νέα: δηλαδή την ενέργεια που πραγματοποιήθηκε στο λιμάνι του Τάραντα από αγγλικές τορπίλες. Πράγματι, τρία πλοία χτυπήθηκαν, αλλά κανένα δεν βυθίστηκε και μόνο ένα από αυτά —όπως αναφέρεται στο ανακοινωθέν των ενόπλων δυνάμεών μας— έχει υποστεί σοβαρές ζημιές και η ανάκτησή του θα πάρει πολύ χρόνο. Σύμφωνα με την ομόφωνη γνώμη των τεχνικών, τα άλλα δύο σκάφη θα αποκατασταθούν άμεσα στην αρχική τους αποδοτικότητα. Είναι ψευδές —επαναλαμβάνω, ψευδές— ότι δύο άλλα πολεμικά πλοία και δύο βοηθητικά πλοία βυθίστηκαν ή χτυπήθηκαν ή ακόμη και ελαφρά ζημιώθηκαν με οποιονδήποτε τρόπο.
Είναι σημάδι κακής συνείδησης το ότι μεγεθύνει και πολλαπλασιάζει επί έξι μια επιτυχία που εμείς οι ίδιοι ήμασταν οι πρώτοι που αναγνωρίσαμε. Για να δώσει μια πλήρη εικόνα, ο κύριος Τσώρτσιλ θα μπορούσε να είχε ενημερώσει τιμητικά το ακροατήριό του για την τύχη του HMS Liverpool, του HMS Kent και των άλλων μεγάλων σκαφών που τορπιλίστηκαν πρόσφατα στην κεντρική Μεσόγειο και στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας από ιταλικά υποβρύχια και αεροσκάφη τορπιλών.
Η είσοδός μας στον πόλεμο έχει δείξει ότι ο Άξονας δεν ήταν και δεν είναι κενή λέξη. Από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα η συνεργασία μας με τη Γερμανία είναι πραγματικά συντροφική και ολοκληρωτική. Βαδίζουμε δίπλα-δίπλα.
Αυτή η ένωση δύο λαών γίνεται όλο και πιο στενή και επεκτείνεται σε όλους τους τομείς της στρατιωτικής, οικονομικής, πολιτικής και πνευματικής δραστηριότητας. Η ταυτότητα των απόψεων σχετικά με το παρόν και το μέλλον είναι τέλεια.
Οι συναντήσεις μου με τον Φύρερ δεν είναι παρά η καθιέρωση αυτής της πλήρους συγχώνευσης των αντιλήψεών μας. Όταν συναντώ τον Φύρερ βλέπω σε αυτόν όχι μόνο τον Αρχηγό δημιουργό της Μεγάλης Γερμανίας, τον διοικητή στρατευμάτων που έχει δει τις λαμπρές στρατηγικές αντιλήψεις του —που μερικές φορές θεωρήθηκαν πιο απερίσκεπτες παρά τολμηρές— να επιβεβαιώνονται από τη νίκη, αλλά και —και θα ήθελα να πω ιδιαίτερα— τον υποκινητή του Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος, τον επαναστάτη που αφύπνισε τον γερμανικό λαό, ο οποίος τον έχει κάνει πρωταγωνιστή μιας νέας αντίληψης του κόσμου πολύ παρόμοιας με αυτή του Ιταλικού Φασισμού.
Η ταυτότητα των απόψεων είναι αποτέλεσμα αυτής της επαναστατικής προϋπόθεσης· πηγάζει από τη συνάντηση δύο Επαναστάσεων που μόλις αρχίζουν το ταξίδι τους στους διεθνείς και κοινωνικούς τομείς.
Όλα όσα αφορούν τις εξελίξεις του Τριμερούς Συμφώνου στη Δύση ή στη Λεκάνη του Δούναβη παρακολουθούνται με αμοιβαία συμφωνία· το ίδιο ισχύει και για τη μελλοντική θέση της Γαλλίας.
Είναι πλέον σαφές ότι ο Άξονας δεν ήθελε να κάνει ειρήνη αντιποίνων ή μνησικακίας, αλλά είναι επίσης κατανοητό ότι ορισμένες απαιτήσεις πρέπει να ικανοποιηθούν.
Αυτές οι απαιτήσεις, που είναι περισσότερο από νόμιμες, θα μπορούσαν να είχαν αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης πολύ πριν από τον πόλεμο αν εκείνοι οι γελοίοι και τραγικοί άνδρες δεν είχαν επιβάλει το «jamais» τους.
Όταν άρχισαν να το ξανασκέφτονται, ήταν πολύ αργά. Η Ιταλία είχε ήδη διαλέξει τον δρόμο της από τον Μάιο του 1939. Τα ζάρια είχαν ριχτεί. Αλλά ακριβώς λόγω της νομιμότητάς τους, οι απαιτήσεις μας πρέπει να γίνουν αποδεκτές χωρίς συμβιβασμούς ή προσωρινές λύσεις, τις οποίες απορρίπτουμε κατηγορηματικά από αυτή τη στιγμή και μετά.
Μόνο μετά από αυτή την πλήρη διευκρίνιση θα είναι δυνατό —στην τροχιά της νέας Ευρώπης που θα δημιουργηθεί από τον Άξονα— να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία των σχέσεων μεταξύ Ιταλίας και Γαλλίας, που έχουν γίνει τόσο ταραγμένες.
Είναι περιττό να επιβεβαιώσουμε ότι, όπως ακριβώς η ανακωχή, η ειρήνη θα είναι κοινή· δηλαδή, θα είναι ειρήνη του Άξονα. Για να καθιερώσω την αδελφοσύνη των ιταλο-γερμανικών όπλων ζήτησα και έλαβα από τον Φύρερ άμεση συμμετοχή στη μάχη εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας με αεροπλάνα και υποβρύχια.
Βιάζομαι να προσθέσω ότι η Γερμανία δεν χρειαζόταν τη συμβολή μας σε αυτόν τον τομέα. Η ανδρεία των μαχητών της στη στεριά, στη θάλασσα και στον αέρα, η βιομηχανική της δύναμη, η οργανωτική και τεχνική της ικανότητα και η αποδοτικότητα του εργατικού της δυναμικού είναι όλα γνωστά γεγονότα. Οι γερμανικοί αριθμοί παραγωγής αεροπλάνων και υποβρυχίων είναι πραγματικά εξαιρετικοί και σε συνεχή πρόοδο. Παρ’ όλα αυτά είμαι ευγνώμων στον Φύρερ που αποδέχτηκε την προσφορά μου: τίποτα δεν στερεώνει πιο ισχυρά τις σχέσεις μεταξύ λαών από το να χύνουν κοινό αίμα και να αντέχουν κοινές θυσίες, ειδικά όταν εμψυχώνονται από απόλυτη πίστη και από κοινά συμφέροντα και ιδανικά.
Είμαι βέβαιος ότι οι πιλότοι μας και οι υποβρύχιοί μας θα τιμήσουν τη σημαία μας.
Μετά από μια μακρά περίοδο υπομονής σκίσαμε επιτέλους τη μάσκα από μια χώρα «εγγυημένη» από τη Μεγάλη Βρετανία, έναν ύπουλο εχθρό: την Ελλάδα. Ήταν ένας λογαριασμός που έπρεπε να ρυθμιστεί.
Ένα πράγμα πρέπει να ειπωθεί, και ίσως αυτό θα εκπλήξει ορισμένους ξεπερασμένους Ιταλούς κλασικιστές. Οι Έλληνες μισούν την Ιταλία όπως κανένας άλλος λαός. Είναι ένα μίσος που με την πρώτη ματιά φαίνεται ανεξήγητο, αλλά είναι γενικό και βαθιά ριζωμένο σε όλες τις τάξεις, στις πόλεις, στα χωριά, ψηλά και χαμηλά, παντού. Ο λόγος είναι ένα μυστήριο.
Ίσως επειδή ο Σαντόρε Σανταρόζα άφησε την πατρίδα του το Πεδεμόντιο για να πεθάνει ανιδιοτελώς και ηρωικά για την Ελλάδα στη Σφακτηρία; Ίσως επειδή ο γαριβαλδινός από το Φορλί, Αντόνιο Φράττι, επανέλαβε την ίδια χειρονομία υπέρτατης ευγένειας εβδομήντα χρόνια αργότερα, πέφτοντας στο Δομοκό; Υπάρχουν ερωτήματα, αλλά αυτά τα γεγονότα παραμένουν.
Επάνω σε αυτό το μίσος, που μπορεί να οριστεί ως γκροτέσκο, έχει βασιστεί η ελληνική πολιτική τα τελευταία χρόνια· μια πολιτική απόλυτης συνενοχής με τη Μεγάλη Βρετανία. Ούτε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, δεδομένου ότι ο Βασιλιάς της Ελλάδας είναι Άγγλος, η πολιτική τάξη είναι αγγλική, και το χρηματιστήριο —τόσο με τη μεταφορική όσο και με την κυριολεκτική έννοια— είναι επίσης αγγλικό.
Αυτή η συνενοχή, που εκδηλώθηκε με πολλούς τρόπους, και που με τον καιρό θα τεκμηριωθεί αδιαμφισβήτητα, ήταν μια συνεχής πράξη εχθρότητας εναντίον της Ιταλίας.
Τα έγγραφα που βρήκε το Γερμανικό Γενικό Επιτελείο στη Γαλλία, στο Vitry-la-Charité, αποδεικνύουν ότι από τον Μάιο η Ελλάδα είχε προσφέρει στις γαλλο-βρετανικές δυνάμεις όλες τις αεροπορικές και ναυτικές της βάσεις. Ήταν απαραίτητο να τεθεί τέλος σε αυτή την κατάσταση. Γι’ αυτό τα στρατεύματά μας πέρασαν τα ελληνοαλβανικά σύνορα στις 28 Οκτωβρίου.
Τα τραχιά βουνά της Ηπείρου και οι λασπώδεις κοιλάδες τους δεν προσφέρονται για «πόλεμο-αστραπή», όπως θα ήθελαν ορισμένοι αδιόρθωτοι πολεμιστές του σαλονιού.
Καμία πράξη ή λέξη δική μου ή της Κυβέρνησής μου, ούτε κανενός άλλου υπεύθυνου παράγοντα, δεν θα μπορούσε να προβλέψει ό,τι συνέβη εκεί.
Δεν πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να αντικρούσω όλα τα ψεύτικα νέα που αναφέρονται από την ελληνική προπαγάνδα και από τα αγγλικά στόματά τους.
Η Αλπική Μεραρχία Τζούλια, που υποτίθεται ότι είχε «τεράστιες απώλειες», που υποτίθεται ότι «έφυγε τρέχοντας», και που οι Έλληνες υποτίθεται ότι «σκόρπισαν σε σκόνη», επισκέφθηκε από τον Στρατηγό Σόντου ο οποίος μου τηλεγράφησε στις 12 Νοεμβρίου:
«Σήμερα το πρωί πήγα να επισκεφθώ την Αλπική Μεραρχία Τζούλια. Πρέπει να σας ενημερώσω, Ντούτσε, για την υπέροχη εντύπωση που έδωσε αυτή η υπέρτατη μονάδα, περήφανη και ακλόνητη περισσότερο από ποτέ στον αλπικό της γρανίτη.»
Υπάρχει κανείς ανάμεσά σας, αγαπητοί σύντροφοι, που θυμάται την αδημοσίευτη ομιλία στο Έμπολι, που εκφωνήθηκε τον Ιούλιο του 1935, πριν από τον αιθιοπικό πόλεμο; Είπα ότι θα σπάσουμε τα νεφρά του Νέγκου. Τώρα, με την ίδια απόλυτη βεβαιότητα —επαναλαμβάνω, απόλυτη βεβαιότητα— σας λέω ότι θα σπάσουμε τα νεφρά της Ελλάδας. Δεν έχει σημασία αν συμβεί σε δύο μήνες ή σε δώδεκα μήνες. Ο πόλεμος μόλις άρχισε. Έχουμε αρκετούς άνδρες και μέσα για να καταστρέψουμε κάθε ελληνική αντίσταση. Η βρετανική βοήθεια δεν μπορεί να εμποδίσει την εκπλήρωση της σταθερής μας απόφασης, ούτε μπορεί να εμποδίσει τους Έλληνες από την καταστροφή που επιθύμησαν και που έχουν αποδείξει ότι αξίζουν.
Όσοι σκέφτονται ή αμφιβάλλουν διαφορετικά δεν με γνωρίζουν. Μόλις κάτι ξεκινήσει, δεν παραιτούμαι μέχρι το τέλος. Το έχω ήδη αποδείξει, και ό,τι κι αν συμβεί, συνέβη ή μπορεί να συμβεί, θα το αποδείξω ξανά. Οι 372 νεκροί, οι 1081 τραυματίες και οι 650 αγνοούμενοι κατά τις πρώτες δέκα ημέρες μάχης στο μέτωπο της Ηπείρου θα εκδικηθούν.
Σύντροφοι!
Σε αυτή την ιστορική ώρα, σε αυτή την πραγματικά επίσημη ώρα, που ευθυγραμμίζει τις ηπείρους σε αντίθεση και σε αναμονή, το Κόμμα, ο υπερασπιστής και ο συνεχιστής της Επανάστασης, πρέπει να εντείνει όλες τις μορφές της δραστηριότητάς του στο έπακρο.
Στο ξέσπασμα του πολέμου συνέβη μια ορισμένη επιβράδυνση στη δραστηριότητα του Κόμματος λόγω του αντικειμενικού γεγονότος της αναχώρησης όλων των ιεραρχών. Όχι πια.
Δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ γενική επιστράτευση. Οι τάξεις που αναφέρονται είναι δύο. Και υπάρχουν ακόμη περίπου τριάντα διαθέσιμες.
Έχουμε ένα εκατομμύριο άνδρες υπό τα όπλα· αν χρειαστεί, μπορούμε να καλέσουμε άλλους οκτώ.
Υπό αυτές τις συνθήκες το Κόμμα πρέπει να επαναλάβει τη λειτουργία του με αμετάβλητη αυξανόμενη αυστηρότητα, εμπλεκόμενο γενναία στη μάχη του στο εσωτερικό μέτωπο, στο πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό επίπεδο.
Το Κόμμα πρέπει να απελευθερώσει τον εαυτό του και να απελευθερώσει το Έθνος από τα υπολείμματα αυτής της επαχθούς μικροαστικής τάξης, και με αυτό εννοούμε με την ευρύτερη έννοια που δίνουμε σε αυτόν τον όρο. Το Κόμμα πρέπει να διατηρήσει και να τονίσει το κλίμα των δύσκολων καιρών, να γίνει πιο κοντά στον λαό, προστατεύοντας την ηθική του υγεία και την υλική του ύπαρξη.
Ορισμένος ειρηνισμός εγκεφαλικού και οικουμενιστικού χαρακτήρα πρέπει να παρακολουθείται προσεκτικά και να πολεμιέται. Είναι ξεπερασμένος, ειδικά σε αυτή την εποχή του σιδήρου και των κανονιών. Τίποτα άλλο δεν υπάρχει ούτε μπορεί να υπάρξει έξω από τους υπέρτατους πολεμικούς μας στόχους.
Οι Γερμανοί και οι Ιταλοί σχηματίζουν ένα μπλοκ 150 εκατομμυρίων αποφασισμένων, συμπαγών και αποφασισμένων ανδρών, από τη Νορβηγία μέχρι τη Λιβύη, στην καρδιά της Ευρώπης. Αυτό το μπλοκ έχει ήδη τη νίκη στα χέρια του.
https://bibliotecafascista.blogspot.com/2012/03/speech-in-rome-november-18-1940.html
No comments:
Post a Comment