"We intend to sing the love of danger, the habit of energy and fearlessness. Courage, audacity, and revolt will be essential elements of our poetry. Except in struggle, there is no more beauty. We will glorify war—the world's only hygiene—militarism, patriotism, the destructive gesture of freedom-bringers, beautiful ideas worth dying for, and scorn for woman."
Filippo Tommaso Marinetti
“We possess a spiritual heritage that rivals that of other great civilizations, but we are either unaware of it or poorly aware of it. We must find our own answers to the immense spiritual crisis of Western nihilism. Human beings exist only through what distinguishes them: clan, lineage, history, culture, tradition. And we need these to live as much as we need oxygen.”
Dominique Venner The Clash of History Via Romana Editions, 2011.
Μόναχο, Μαρίενπλατς (Marienplatz), 9 Νοεμβρίου 1923, κατά τη διάρκεια του Πραξικοπήματος
Το 1923, η Γερμανία έχει χρεοκοπήσει και αδυνατεί να καταβάλει τις εξοντωτικές δόσεις των επανορθώσεων στη Γαλλία. Με αυτό το πρόσχημα, η Γαλλία καταλαμβάνει τα πλούσια ορυχεία άνθρακα του Σάαρ και τις βιομηχανίες της περιοχής για την εκπλήρωση των απαιτήσεών της. Αυτή η κίνηση πυροδοτεί μια σειρά γεγονότων με σοβαρές ιστορικές επιπτώσεις.
Η περιοχή του Σάαρ, σύμφωνα με το Διάταγμα των Βερσαλλιών, τέθηκε για δεκαπέντε χρόνια υπό τη διοίκηση της ΚτΕ (Κοινωνίας των Εθνών), ωστόσο συνέχισε να είναι αναπόσπαστο τμήμα της Γερμανίας.
Η γερμανική κυβέρνηση αδυνατεί να αντιδράσει, γεγονός που εξοργίζει για άλλη μια φορά τον γερμανικό λαό, ο οποίος έχει γίνει πολλές φορές "στο ίδιο έργο θεατής". Η αφοπλισμένη Γερμανία αδυνατεί να υπερασπιστεί τις παραμεθόριες περιοχές της. Επιπλέον, στρατεύματα γειτονικών κρατών (Πολωνία, Λιθουανία, Βέλγιο), κατά παράβαση του Διατάγματος των Βερσαλλιών, καταλαμβάνουν περιοχές της Γερμανίας.
Η οργή του γερμανικού λαού εκδηλώνεται στο Μόναχο στις 8-9 Νοεμβρίου 1923 με την απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης από έναν συνασπισμό εθνικών δυνάμεων, με κεντρικό εκφραστή και ηγέτη τον Αδόλφο Χίτλερ και τους άνδρες του.
Η πορεία ξεκινάει από την μπυραρία Bürgerbräukeller, με επικεφαλής τον Αδόλφο Χίτλερ, έχοντας στο πλάι του τον Στρατάρχη Έριχ Λούντεντορφ, τον αρχιστράτηγο του Γερμανικού στρατού κατά τον Α' Π.Π. Παράλληλα, μέλη των SA καταλαμβάνουν καίρια σημεία της πόλης του Μονάχου. Ο Ερνστ Ρεμ με τους άνδρες του καταλαμβάνουν τη Στρατιωτική Σχολή του Μονάχου χωρίς να πέσει τουφεκιά.
Όταν η πορεία φτάνει στα πρώτα ένοπλα μπλόκα της αστυνομίας, αναλαμβάνει ο Λούντεντορφ. Η θέα και μόνο του αρχιστρατήγου δίπλα στον Χίτλερ είναι αρκετή για να διαλύσει τα μπλόκα και να παρασύρει τους αστυνομικούς στο πλευρό των επαναστατών. Όταν όμως η πορεία φτάνει στην πλατεία Feldherrnhalle, δεν συμβαίνει το ίδιο: οι κρατικές δυνάμεις δεν διαλύονται. Ο Λούντεντορφ προστάζει να κατεβάσουν τα όπλα, αντ' αυτού όμως εκείνοι ανοίγουν πυρ. Στο μακελειό που ακολουθεί σκοτώνονται 16 επαναστάτες και 4 αστυνομικοί. Ο Χίτλερ, που βρισκόταν στην πρώτη γραμμή, και ο Γκαίρινγκ τραυματίζονται.
Η σύλληψη του Χίτλερ και η μετέπειτα δίκη του για αυτά τα γεγονότα θα τον καταξιώσει στα μάτια του γερμανικού λαού ως εθνικό αγωνιστή, καθώς ο γερμανικός λαός μισεί τους Συμμάχους και τους θεωρεί υπεύθυνους των δεινών του. Αυτή ακριβώς η αναγνώριση της πράξης του στα μάτια των Γερμανών είναι και η αιτία της μείωσης της πενταετούς φυλάκισής του και της αποφυλάκισής του μέσα σε λίγους μήνες. Τα γεγονότα στο Σάαρ ήταν αυτά που έκαναν τον Χίτλερ γνωστό στο ευρύτερο γερμανικό κοινό και τον έβαλαν στην τροχιά για την εξουσία.
Αργότερα, ο Χίτλερ θα κάνει την αυτοκριτική του για αυτήν την κίνηση και θα αναλάβει τις ευθύνες του. Θα παραδεχτεί ότι εμπνεύστηκε από την πορεία των Μελανοχιτώνων του Μουσολίνι προς τη Ρώμη και πως το σχέδιο ήταν, μετά την κατάληψη του Μονάχου, να ξεκινήσει μια ανάλογη πορεία προς το Βερολίνο. Ο Χίτλερ θα ομολογήσει ότι αυτό ήταν ένα λάθος και πως κάθε λαός έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και τη δική του μοναδική πορεία (ιστορία) που δεν αντιγράφεται.
Τα γεγονότα του Μονάχου ήταν το προσωπικό καθαρτήριο του Χίτλερ. Όταν θα αποφυλακιστεί, το κίνημά του ήταν διαλυμένο και πολλοί σύντροφοί του στην φυλακή, ενώ ο ίδιος οικονομικά κατεστραμμένος. Θέλοντας να απαλλαγεί από το παρελθόν, μοιράζει τα τελευταία 700 μάρκα που διέθετε στους συντρόφους του που ήταν σε χειρότερη κατάσταση από αυτόν. Ωστόσο, αντί να τα παρατήσει, παίρνει την απόφαση να ξεκινήσει από την αρχή και να καταλάβει την εξουσία με νόμιμο τρόπο, μέσω των εκλογών.
Η πορεία προς την εξουσία μόλις είχε αρχίσει.
In 1932, the NSDAP publication “Das Braune Heer” made a powerful reference to the march and bloody sacrifices made at Munich in November 1923. “Before Commander’s Hall, Munich, a hundred men lie in their own blood – some dead.”
Yet, the terrible sacrifice was not in vain; despite all the deaths, the arrests, and the banning of the National Socialist German Workers Party, the movement survived and rose like a phoenix from the blood of November 9th, 1923. With that example before them, the National Socialists made greater sacrifices, fought, bled and built a movement many millions strong.
Other political ideologies would have withered and died when faced by the sledgehammer of Munich on November 9th, but National Socialism not only survived the ordeal but became a worldwide movement that lives on to this day.
“I am old. I know many things that I did not know in my youth, that goes without saying. And yet: I believe that old people only have something to gain from their age if they take their childhood, their early years, seriously. If they can stand by everything they believed, hoped and loved. If he can’t, then he will be pitifully poor. I can tell you that I am very rich” - Emil Klein, who took part in the march to the Feldherrnhalle when he was 17-years old. He died in 2010 aged 104.
We will leave the final words to Emil Klein, the 17-year-old who, with his comrades, took part in the putsch attempt. In 1928, Emil Klein took over the leadership of the Hitler Youth in Bavaria, was appointed head of the Hitler Youth in 1935, and was appointed to the German Reichstag in 1936. When war broke out, he volunteered for the Wehrmacht. He was the liaison officer of the Gebirgsjager Regiment 98.
“I took part in the march to the Feldherrnhalle in Munich on November 9, 1923. I was 17-years old at the time.
“I belonged to the Hitler movement and was an SA man in the 1st company of the Munich SA regiment. We marched from the Burgerbraukeller in the direction of Isarbrucke to Marienplatz, singing German marching songs. Here we turned off to Maximilianstrasse and the Felherrnhalle.
“Unarmed as we were, we arrived there, and suddenly we experienced a fire attack by the Bavarian state police, who fired on the front of the platoon with Adolf Hitler, Ulrich Graf and Erich Ludendorf, behind which my company was marching, without warning.
“The sudden attack caused the marching columns to break up. The men sought cover at the roadside and in the houses.The shots faded, silence fell; what had happened?
“16 men had been shot dead. The Hitler movement had its first dead SA men. They fell for Germany.”
Emil Klein, who passed away on February 22, 2010.
"Σου πέρασε η ιδέα πως ότι έκανα εγώ με το σπαθί στο χέρι το' κανα για μερικούς επιτήδειους και για μερικά σκουλήκια; Ότι έκανα εγώ Ειρήνη το' κανα για οκτώ εκατομμύρια Έλληνες. Αυτό το σπαθί που βλέπεις Ειρήνη πολέμησε χρόνια και χρόνια για τα ιδανικά μιας ολάκερης φυλής. Δεν επιτρέπεται λοιπόν τώρα να το ζωστεί ένας πιτσιρίκος και να το σέρνει μεσ' τη λάσπη. Να μεγαλώσει ο πιτσιρίκος, να γίνει άντρας, να πάει στρατιώτης και αν ο μη γένοιτο το χρειαστεί να'ρθει σε μένα, να μου το ζητήσει και εγώ να του το χαρίσω".
Στρατηγός Λάμπρος Δεκαβάλας - "Ένας ήρωας με παντούφλες" (1958)
.jpeg)
Giovanni Berta (August 24, 1894 – February 28, 1921)
Berta was born in Florence in 1894, participated in the Italo-Turkish war in 1911 and then in the First World War. After the conflict, he became a squadrista."On the afternoon of Monday, February 28, 1921, Giovanni Berta was at the well-known family Foundry, appearing nervous, restless, eager to run where the fight was blazing: his Comrades were there: his place was with them.
At 4 p.m. he broke all hesitation: he got on his bicycle and headed towards the city center.
— Where are you going? — shouted a voice while a hundred bloodshot eyes fiercely stared at Giovanni Berta's pale but determined handsome face.
— Wherever I want.
— Are you a fascist?
— Yes.
He could have kept silent or denied that he wore the fascist badge on his lapel, but Giovanni Berta did not want to renounce his faith. He knew that that "yes" would mean death: he pronounced it loudly and firmly against the cowardice of the shouting mob; he spat that yes into the eyes of his executioners and tried to draw his revolver but the attackers, strong in numbers, tore the weapon from him and violently struck him. After knocking the young man unconscious with punches, kicks, and blows from sticks, after stealing his wallet, they grabbed him and threw him into the river from the balustrade of the bridge."
Giovanni Berta, after his martyrdom, became a symbol of loyalty to the Idea. His death testifies to the communist barbarity of those years, always silenced or justified by modern historiography.
"If you sit your whole life, instead of moving forward, without rushing in search, then old age will come the same way. For those who move in search of truth, in the Battle of the Enemy, life burns in the flames of stellar fires, and living until old age loses its meaning, having attained the Vision and Knowledge of Infinity. I simply don't know how much of my life will be required for this rapid flight-search-battle."
- Ulv Gegner Irminsson
.jpeg)
“I am an old fighter and you all know me. If the greatest punishment — death — should be aimed at me for having done that which a great many men and all decent people in Germany supported, I would say: Let them kill me.”
— Excerpt from Streicher’s final statement (reported in coverage of his trial and sentencing).
"Death was already a dominant image in the formative stage of fascism’s symbolic universe. However, this was not a symptom of a preference for a decadent and nihilistic view of life, nor did it express a wallowing in pessimistic surrender to dissolution. On the contrary, the constant evocation of death was understood as an act of defiance, of a 'tragic and active optimism,' which in this way sought to affirm its own faith in life and immortality. The attitude toward death was, for fascism, the most solid testament to its religiosity…"
— Emilio Gentile
Pavlos Melas stands as one of the brightest symbols of Greek patriotism and sacrifice. Born in 1870, he could have lived a comfortable life as an officer and family man in Athens. Yet, when the call came to defend the Greek identity of Macedonia under Ottoman rule, he chose the path of duty and danger instead.
“I do not fight for glory or reward — I fight because I must, for my homeland and for our enslaved brothers,” he once declared. These words capture the spirit of a man who saw Greece not as a mere territory, but as a living soul that demanded protection and devotion.
For Melas, the Macedonian Struggle was not just a regional conflict. “The struggle for Macedonia is the struggle for the soul of Hellenism,” he said, understanding that the heart of Greece beat in every village and mountain where the Greek language and faith endured.
His courage inspired those who fought beside him and those who came after. “We do not count enemies, we count duties,” he reminded his comrades — a testament to his unshakable resolve. And when the time came, he accepted the possibility of death with calm dignity: “It is better to fall for Greece than to live without honor.”
Pavlos Melas was killed in battle in October 1904, but his sacrifice became a rallying cry for an entire generation. “If I die, let my death become the seed from which freedom will bloom,” he had said — and indeed, from his death sprang new hope, courage, and unity.
Today, the name of Pavlos Melas is spoken with pride wherever Greeks honor the ideals of freedom, duty, and homeland. As he once proclaimed, “Tell the children of Greece that Macedonia is Greek — and free she shall remain.”
